Tilburg,
09
juli
2021
|
10:24
Europe/Amsterdam

‘Op mijn buik op de intensive care in coma gebracht’

Jolanda Jole keek verbaasd op toen ze in een artikel op Bron las dat 'zover bekend' geen enkele Fontys-medewerker door corona op de intensive care terecht is gekomen. “Ik heb toch echt op de ic gelegen en dat was geen pretje”, zegt de medewerker van Fontys Hogeschool Kind en Educatie (FHKE) in Tilburg.

Op 17 maart belandde Jole in het ziekenhuis in Tilburg. Een oude auto-immuunziekte speelde haar parten, waardoor haar darmen erg van streek waren. Wat een gewone ziekenhuisopname had moeten worden, veranderde voor Jole al snel in een nachtmerrie.

Jolanda Jole in 2019, voordat ze ziek werd.“Voor mijn behandeling zijn ook longfoto’s gemaakt en daaruit bleek dat ik corona had opgelopen. Waarschijnlijk in het ziekenhuis zelf. Twee dagen later lag ik op mijn buik op de ic.”

Jole heeft het er nog steeds moeilijk mee als ze eraan terugdenkt. “Ik kan het nu misschien met een lach vertellen, maar het heeft er echt enorm ingehakt. Moest ik opeens om half vijf ’s nachts mijn dochter bellen om te vertellen dat ik op de ic op mijn buik terecht zou komen en dat ze me in coma zouden brengen.”

Moeilijk moment
Jole wist niet of ze haar nog zou terugzien. “Mijn dochter was op dat moment twee maanden zwanger en ik wist niet of dat telefoontje ons laatste contact zou zijn. Dat is echt een heel moeilijk moment geweest.”

Vijf dagen later werd Jole uit haar coma gehaald en een dag later kwam ze op de medium care afdeling te liggen. “Uiteindelijk ben ik er goed uitgekomen. Ik heb maar vijf dagen op de ic gelegen en alles bij elkaar vier weken in het ziekenhuis.”

Het herstel is echter heel zwaar. “De eerste dagen kun je niks. Je armen en benen werken niet meer en je kunt nog niet eens een rietje vasthouden. Bovendien ben je nog suf van alle medicijnen die ze in je gespoten hebben. Je hebt echt tijd nodig om weer ‘wakker’ te worden.”

Thuis herstellen
Half april mocht Jole in een rolstoel het ziekenhuis verlaten om thuis verder te herstellen. “Daar heb ik geluk mee gehad, want het zag er eerder naar uit dat ik in een revalidatiecentrum terecht zou komen. Gelukkig heb ik een goede vrienden- en burenkring, want mijn zoon en dochter wonen namelijk niet om de hoek.”

Zes weken lang kreeg Jole dagelijks verzorging en fysiotherapie aan huis. Ook kwam er elke dag iemand voor haar koken en mee-eten. “Ik kon een kopje thee zetten en een cracker smeren, maar daarmee hield het ook wel op. Het kost echt veel tijd om weer op te krabbelen.”

Langzaam, stapje voor stapje, probeert Jole haar oude leven weer op te pakken. “Maar dat valt niet mee. Het is ook nog Weer op de campus gaan werken zit er nog even niet in voor Jole.eens extra zwaar door de combinatie van corona en die auto-immuunziekte. Bovendien reageert mijn lijf heel heftig op de prednison. Ik heb de hele lijst met bijwerkingen al zo’n beetje afgevinkt.”

Nog niet aan het werk
Bij FHKE is ze specialist mediavoorzieningen. Aan het werk is Jole nog niet en wanneer dat weer wel kan, durft ze niet te voorspellen. “De bedrijfsarts belt in september weer, maar voorlopig kan ik nog helemaal niks. Ik probeer mijn e-mail een beetje bij te houden en dat is het. Vóór januari zie ik mijzelf niet op de campus zitten.”

De stap naar die campus wordt sowieso lastig, verwacht Jole. “Ik ben inmiddels gevaccineerd en heb de ziekte doorgemaakt, maar ik zal langzaam weer vertrouwen moeten krijgen om überhaupt tussen de studenten te durven zitten. Datgeen wat ik vroeger het leukste vond aan mijn werk, beangstigt mij nu.”

Want, zo stelt Jole, te veel mensen denken nog steeds te gemakkelijk over het coronavirus. “Als ik op tv beelden zie van feestende jongeren en ik zie de oplopende besmettingscijfers, dan schrik ik. Dan denk ik: komt het ooit nog goed?”

Ook stoort Jole zich aan mensen die zeggen dat corona slechts een griepje is. “Dat is het niet. Pas als je het doormaakt, weet je wat voor impact dit virus heeft op je lijf, op je fysieke en psychische gestel en op je omgeving. Mijn kinderen en mijn zus zijn bang geweest dat ze me kwijt zouden raken. Dat heeft enorme impact gehad.”

Ze wil er maar mee zeggen: “laten we alsjeblieft nog even voorzichtig blijven met z’n allen. Daarmee kunnen we een hoop leed besparen.” [Ivo van der Hoeven]

Lees ook de interviews op Bron met long covid-patiënten Matty van Est en Kim Hollants.

Reacties 1 - 10 (10)
Bedankt voor uw bericht.
Marijke Trienekens
13
July
2021
Hoi Jolanda, wat was dat een heftige periode zeg! Gelukkig werden we goed op de hoogte gehouden. Het zou geweldig zijn je weer te mogen verwelkomen, wanneer dat ook gaat gebeuren! Nu heel rustig opbouwen, veel sterkte met je herstel.
Jet Ceulemans
13
July
2021
Hee Jolanda, wat goed dat je jouw verhaal deelt! Heftige periode voor je geweest, en nog steeds eigenlijk wel met het verwerken en het herstel van wat je allemaal mee hebt gemaakt.
Veel sterkte en tot in de mediatheek!
Liesbeth
10
July
2021
Hallo Jolanda. Wat heftig om dit mee te maken en wat ingrijpend. Dapper dat je dit met ons deelt. Ik wens je alle goeds en liefde toe. En dat het vertrouwen terugkeert en de angst minder wordt om datgene te doen wat je het leukste vindt. Warme groet. Liesbeth
Ilse van Riel
09
July
2021
Jeetje Jolanda,
Ik ben er stil van. Goed dat je van je laat horen. Ik geloof goed dat het vertrouwen weer moet groeien. Stapje voor stapje. Heel veel sterkte met je verdere herstel!
Liesbeth Stevens
09
July
2021
Jolanda, heel veel sterkte met het herstelproces. Zal inderdaad nog een proces van de lange adem worden, maar gelukkig heb je steun hierbij. Ik wens je ondanks alles een fijne zomervakantie.
udo vossen
09
July
2021
heftig hoor...en dan op de IC belanden....heb als docent heel wat studenten gezien die Corona hadden en ook echt wekenlang stevig ziek waren; geen IC gevallen maar toch...
Sterkte met je verdere herstel Jolanda!
BiancaPeersman
09
July
2021
Jeetje Jolanda, wat een verhaal.
Wat heb je veel moeten doorstaan.
Ik hoop dat je verdere herstel voorspoedig verloopt. En idd nogmaals een oproep om ons aan de maatregelen te blijven houden.
Sterkte !
Natasja Martens
09
July
2021
Hoi Jolanda, Knap dat je je verhaal deelt. Wij mochten thuis vroeger nooit 'griepje' zeggen, want van een heftige influenza infectie kun je doodgaan (mijn moeder was voor ze trouwde verpleegster). Ik wens je veel veerkracht en een goed herstel, ook voor je vertrouwen in het leven en in je immuunsysteem!
Kim Hollants
09
July
2021
Dag Jolanda, wat heb jij veel voor je kiezen gekregen. Sterk dat jij je verhaal en je zorgen deelt. Dankjewel daarvoor. Heel veel kracht en beterschap gewenst!
Barbara Vermaas
09
July
2021
Wat een akelig verhaal, Jolanda. Heel veel sterkte met het herstel traject. Ik neem je waarschuwing ter harte en zal ook iedereen in mijn omgeving blijven wijzen op de gevaren van de pandemie. Alle goeds, collega, en tot ziens!