Servies met as en ADHD in wol: expo vol emotie

Servies met as erin verwerkt, latexpakken als tweede huid, menstruerende vulva’s en wandtapijten die een ADHD-brein weerspiegelen. Veelzijdiger kun je het werk van afstuderende studenten Art Communication and Design niet maken. Deze week stellen ze hun eindproducten tentoon in Tilburg.

In de expositie Blikken Openen laten ruim twintig studenten zien waar ze de afgelopen maanden druk mee zijn geweest. Ze kregen allemaal dezelfde opdracht mee – maak kunst die ervaart, tussen de realiteit en verwondering in – maar gaven daar allemaal hun eigen invulling aan. Met als resultaat: persoonlijke werken waarvan het achterliggende verhaal soms nog indrukwekkender is dan de kunst zelf. 

Servies met as
Dat geldt ook voor het werk van Nick van de Koevering. Wie naar zijn creaties kijkt, ziet in eerste instantie niet meer dan simpel maar mooi bewerkt servies. Een paar kopjes met bijbehorende schoteltjes, meer niet. Maar zodra je meer te weten komt over het maakproces en de achterliggende gedachte, verandert dat hele beeld.

“Voor mijn afstudeerproject ben ik de uitvaartbranche gaan onderzoeken”, vertelt Nick. “Ik ben erachter gekomen dat 40 procent van Nederland het onderwerp ‘de dood’ fysiek probeert te vermijden door er niet over te praten. Zelf hoorde ik daar vroeger ook bij; ik vond het heel lastig om het over zo’n zwaarbeladen onderwerp te hebben. En wat ik inmiddels ook weet, is dat een crematieoven qua specificaties heel dicht in de buurt komt van een keramiekoven.”

Die twee gedachtes is Nick met elkaar gaan verbinden door keramiek te maken met daarin as verwerkt dat gemaakt is van resthout van uitvaartkisten. Het geheel werd afgebakken in een crematieoven. “Ik wilde een object creëren waarmee mensen op een laagdrempelige manier toch over de dood kunnen praten”, vervolgt hij. “Dat is servies geworden, want in mijn ogen hoort bij ieder goed gesprek een kop koffie.”

ADHD in wol
Het eindresultaat is nog tot en met dinsdag te zien bij NS16, samen met dat van Marlijn Bierhoff. Zij heeft haar eigen brein proberen weer te geven in wandtapijten. De student legt uit waar dat idee vandaan komt: “Nadat ik tegen best wel wat mentale problemen aanliep, heb ik vorig jaar de diagnose ADHD gekregen. Ik heb daar medicatie voor gekregen, maar daar werden mijn emoties heel erg door afgevlakt.”

Op de dag dat ze stopte met de medicijnen kreeg ze ook al haar emoties weer terug. En waar ze daar eerst heel onzeker over was, maakten die haar nu juist heel sterk en zelfverzekerd. “Ik vond een vorm van zelfacceptatie die ik nog niet kende”, aldus Marlijn. “Toen dacht ik: hoe leuk zou het zijn om mijn afstudeerproject daar omheen te laten draaien? Ik ben mijn gevoelens gaan vastleggen en dat heeft geresulteerd in vijftien wandtapijten.”

Ze omschrijft het als een getuft dagboek, gemaakt van wol, waarbij elk werk staat voor een dag uit haar leven. De één wat fleuriger en vrolijker dan de ander, want dat is hoe het leven werkt: iedere dag is anders en gaat gepaard met andere gevoelens. Soms blij, soms wat minder. “Mijn favoriet is het tapijt met de titel ‘dansen’, dat gebaseerd is op een dag waar ik met heel veel plezier op terugkijk.”

Een tweede huid
Marlijn heeft voor haar werk constant naar zichzelf moeten kijken, net als student Floor Faes. Zij deed een autobiografisch onderzoek waarbij ze op zoek ging naar haar eigen identiteit. “Dat is begonnen met het idee dat we allemaal heel graag uniek willen zijn terwijl we tegelijkertijd ook allemaal op elkaar lijken”, vertelt Floor. “En eigenlijk willen we dat ook, want niemand wil alleen zijn of buitengesloten worden.”

Omdat die contradictie haar enorm fascineerde, is ze gaan kijken naar hoe authentiek ze zelf is. “Toen ik op objectieve wijze naar mijn eigen identiteit ging kijken, merkte ik dat ik in bepaalde situaties een compleet ander persoon ben. In mijn vriendengroep ben ik heel anders dan thuis of op school. Qua gedrag, maar ook qua kleding.”

Met die gedachte in het achterhoofd heeft ze haar eigen ‘kledinglijn’ ontworpen. Bestaande uit een voetbaltenue, outfit die ze thuis draagt en een uitgaanspak. Het zijn latexpakken die we volgens haar het beste kunnen omschrijven als een soort tweede huid. “Alsof je constant aan het vervellen bent van identiteit naar identiteit”, zegt Floor.