Taalfoutjes

Taal, ik ben er niet heel slecht in, maar ik maak regelmatig fouten. Soms schrijf ik een ‘d’ waar een ‘t’ had moeten staan, soms een spatie te veel of juist te weinig. Soms erger ik me ergens aan, bijvoorbeeld aan studenten die documenten inleveren vol met taalfouten.

Overigens kunnen taalfouten natuurlijk ook onbedoeld heel grappig zijn. Bijvoorbeeld: een vacature voor een terminale zorgvrijwilliger of de krantenkop: ‘Paus op non actief.’ Maar meestal zijn taalfouten vooral vervelend en leiden ze af van de boodschap. Wat nog vervelender is: als iemand het nodig vindt om je daarop te wijzen. Maar tijden veranderen.

Pas zette ik op LinkedIn een mooie, provocerende post, althans dat vond ik zelf, die begon met de zin: ‘Regel 1: Vermijdt het woord verhoging’. De eerste reactie die ik kreeg was: ‘Vermijd die ‘t’ achter vermijd.’

Vroeger zou ik dat heel irritant vinden, maar tegenwoordig reageer ik heel relaxed met: ‘Dank je, maar in tijden van AI zijn spellingsfouten het nieuwe goud.’ Spellingsfouten communiceren namelijk dat iemand zijn tekst zelf geschreven heeft, en dat is tegenwoordig een soort van charmant.

Natuurlijk, te veel spellingsfouten leiden alleen maar af. Dyslectische studenten raad ik aan om de hulp in te roepen van technologie. Maar, verder, een foutje hier en daar kan geen kwaad. Echt verkoopt! De student die zijn profielbeschrijving begint met: ‘Softwareontwikkeling was altijd al mijn professionele ambitie’ vind ik inmiddels minder interessant dan de student die schrijft: ‘Ons mam zij altijd dat ik goed met computers was…’    

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.