Bron review: Heart of the Beast

Gewaardeerde collega’s en studenten met (of zonder) hond. Dit is een oproep aan elk van jullie: wil je nog eens bewijs dat honden de beste harige vierpoters ter wereld zijn, ga dan als de wiedeweerga naar de bioscoop. Daar draait sinds donderdag de tranentrekker ‘Heart of the Beast’.

‘Heart of the Beast’ gaat over de gepensioneerde Special Forces-veteraan James, die met zijn getraumatiseerde militaire diensthond Odin op vakantie gaat in Alaska. Wat een mooie, avontuurlijke reis had moeten worden, wordt een overlevingstocht waarbij het duo in een 90 kilometer lange reis terug naar de bewoonde wereld allerlei obstakels tegenkomt. Vreselijke kou, een bloeddorstige beer, hongerige wolven, pijnlijke valpartijen en ga zo nog maar even door.

Eerlijk is eerlijk: heel origineel is het verhaal niet. En veel diepgang zit er ook niet in. Dat hoeft ook niet, want in dit spektakelstuk draait het allemaal om de band tussen James (gespeeld door Brad Pitt) en zijn trouwe viervoeter Odin (grotendeels gespeeld door een Duitse herder genaamd Uber, met als achterban nog een aantal reservehonden). Ik moet toegeven: van alle tegenspelers die Brad Pitt in zijn jarenlange carrière op de set zag, is het Odin die met voorsprong de grootste Oscar verdient. En ja, ik ben als baasje van een golden doodle misschien een tikkeltje bevooroordeeld. 

Hoe dan ook. Het duurde eventjes voor ik lekker in het verhaal kwam, maar dat lag meer aan de man naast me (chips eten uit krakende zak = hel op aarde voor iemand met mysofonie), dan aan de film zelf. Prachtige beelden van een geweldige omgeving in Alaska en de onbreekbare vriendschap tussen James en Oldin wisselden elkaar af, met tussendoor genoeg actie- èn ontroerende scènes. 

Cijfer: 8,5 - Na de film mijn viervoeter nog maar eens extra verwend met een koekje. Misschien zelfs wel drie.