Nakijken

Een belangrijke en omvangrijke taak van ons mooie beroep als docent is nakijken. Het is alleen niet de favoriete taak van de meeste docenten. We zijn toch vooral graag aan het woord en nakijken is een stille en solistische ervaring. 

Wat niet helpt om het nakijkwerk leuker te maken is de manier waarop de meeste studenten schrijven, tenenkrommend in veel opzichten. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik zit wel eens woedend achter mijn laptop na te kijken. Hardop vloekend mijn feedback op mijn toetsenbord te rammen. Dit vanwege de vele spelfouten, kromme zinnen en vooral veel gebakken luchtzinnen.

Het fijnst om na te kijken zijn de hele goede producten, daar hoef je weinig bij te zetten aan feedback, alleen af en toe een complimentje. Wat altijd leuk is om te geven natuurlijk. En af en toe een verdiende 9 of zelfs 10 uitdelen is gewoon hartstikke leuk.

De hele slechte producten zijn vaak ook niet zo erg om na te kijken, daar zet ik dan veel vraagtekentjes bij. Het is vaak zo onbegrijpelijk dat je er verder niks mee kunt. Soms een opmerking als: ‘Het was handig geweest als je de handleiding had gelezen'.  Of: ‘Het was wellicht beter geweest als je af en toe naar de les was gekomen’.

Het meeste nakijkwerk zijn de twijfelgevallen. De net niet voldoendes of onvoldoendes. Die kosten een hoop nakijkwerk. Daar moet je nauwgezet bijzetten wat er dan net voldoende of onvoldoende aan is. Met de rubrics stevig bij de hand als rechter om de knoop door te hakken. Maar die rubrics is soms voor meerdere uitleg vatbaar. 

De twijfelgevallen laat ik soms een paar dagen liggen om er dan weer naar te kijken, hopend dat het dan opeens duidelijk wordt. Net hoe de vlag er dan bij hangt kan het de ene of de andere kant opvallen. Met mooi zonnig weer buiten en een goed humeur iets vaker de ene kant op.

Maar lieve studenten, om ons dus veel werk en twijfel te besparen en onze dag wat op te vrolijken, haal gewoon eens wat vaker een tien.
Doe het maar voor ons!