Het eiland Fontys

Het thema van deze column is eilanden, dat je dat alvast maar weet. John Donne zei het al in een gedicht: ‘no man is an island’. Oftewel: we zijn als mensen allemaal verbonden met elkaar. Als we trouwens wél een eiland zouden mogen zijn, dan ben ik graag Corsica.

Toen ik laatst met een collega van een ander instituut in gesprek was, besefte ik weer hoe eilandachtig Fontys kan aanvoelen. We weten vaak nauwelijks wat er speelt bij andere opleidingen en instituten en zijn amper verbonden. Dit terwijl we veel van elkaar zouden kunnen leren. We zitten tenslotte in dezelfde transitie, en zouden echt iets hebben aan het delen van successen én mislukkingen. Wat bruggen bouwen zou dus prettig zijn.

Onlangs schreef ik een column over welke collega je mee zou nemen naar een onbewoond eiland. Maar het is minstens zo leerzaam om te bedenken wie je níet mee zou nemen naar dat eiland. 

Daar heb ik inmiddels wat ideeën over. (Ze praten graag in managementjargon, zijn erg close met ditzelfde management en vragen aan het eind van een intensief gesprek nog even ‘wat ik ermee ga doen’.) Maar belangrijker nog: ik weet met wie ik me wél verbonden voel. 

En dat voelt als een krachtig eiland. Soms zelfs als een feesteiland. Een beetje Ibiza, maar dan met Post-its en Spotifylijstjes. 

Soms is het heerlijk om een eilandje te zijn. Even de brug ophalen, met een boek in de hangmat en niemand die iets van je wil. Maar als opleidingen en instituten kunnen we het ons niet veroorloven om eilanden te blijven. De brug omlaag dus. Kijken wat er aan de overkant gebeurt. En wie weet staat daar iemand met verse ananas en een goed idee te wachten.

 Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken.