Bron review: Love is Blind NL

Sommige mensen hebben veertien jaar en een kind nodig om een geregistreerd partnerschap aan te gaan (zoals ondergetekende), andere verloven zich al zonder elkaar ooit gezien te hebben. Klinkt gek, is het ook, maar het is wel precies de bedoeling van het programma Love is Blind, waarvan deze week (eindelijk) een Nederlandse versie op Netflix verscheen.

En eindelijk is hier op z’n plaats, want de Netflix-hit heeft ook al versies uit het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Brazilië, Japan, Mexico, Argentinië en verschillende Europese landen. Nederland sluit zich daar nu bij aan en hoewel ik uit die ellenlange lijst meerdere varianten zag, staat die uit eigen bodem met stipt bovenaan.

Misschien heeft het te maken met de Nederlandse nuchterheid of de gevarieerde cast, misschien met het concept an sich – ook al is dat niet nieuw. Want even voor de leken onder ons: in Love is Blind leren de deelnemers elkaar kennen door urenlang met elkaar te praten zonder elkaar te zien. Als er een connectie is, verloven ze zich. Daarna komt het eerste contactmoment, vliegen ze meteen naar Zanzibar voor een vakantie en gaan ze vervolgens samenwonen. Als alles daarna nog steeds koek en ei is, volgt het jawoord.

U zal vast begrijpen dat zo'n vogelvlucht de nodige ongemakkelijke, chaotische en soms tenenkrommende situaties met zich meebrengt. Er is sprake van jaloezie, afwijzing, leugens en soms ook een beetje liefde. Kortom, alle ingrediënten die (wéér een nieuwe) datingshow nodig heeft, zitten hierin.

Cijfer: 8,5 – Lang geleden dat ik niet na de eerste aflevering van een datingshow al afhaakte.