Vertrouwen...

Stel, je studeert iets onbelangrijks, bijvoorbeeld commerciële economie. Je gebruikt de hele tijd en overal ChatGPT. Je docenten hebben gesprekken met je, maar daar sla je je moeiteloos doorheen, want je bent communicatief supervaardig. Met twee vingers in je neus haal je je diploma.

Is dat erg?

Wanneer je gaat werken, merk je het vanzelf. Misschien kun je ook daar, samen met generatieve AI, relaxed aan de verwachtingen voldoen. Misschien val je promptverloren door de mand.

Dat geeft mogelijkheden. Waarom zeggen hogescholen niet voor een toenemend aantal opleidingen: wij checken of studenten voldoen aan de startcompetenties, maar we checken niet meer of ze ook echt iets geleerd hebben. Wij creëren omstandigheden waarin studenten maximaal kunnen leren, maar of ze het ook doen, moeten ze zelf weten.

Ik ben voor. Het geeft enorm veel lucht. Weg met veel administratief gedoe, controles, obsessie met fraude, examencommissies, jagen op KPI’s, zetten van vinkjes en vooral het overal aanwezige wantrouwen. Allemaal vrijkomende energie, die in een inspirerende leeromgeving gestopt kan worden.

De klachtencommissie mag blijven, maar alleen voor klachten van studenten, die meer hadden willen leren.  

Misschien leidt het tot een werkveld dat ons ziet als onbetrouwbare partner, maar ik denk dat het tegenovergestelde waar is. Als we zo doorgaan, worden we een onbetrouwbare partner. Bedrijven zullen zich ook moeten aanpassen. Geef onze studenten maar een tijdelijk contract. Kijk eerst zelf maar wat ze kunnen.

U kunt er in ieder geval op vertrouwen dat wij ze alle mogelijkheden hebben geboden om maximaal te leren!

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.