Favoriete verhalen

Graag deel ik met u mijn favoriete grap én bied ik meteen excuses aan voor mijn favoriete grap.

‘Heb je een huisdier?’ 
‘Ja, een cavia.’
‘Oei, daar moet je mee oppassen. Als die neuken gaan ze dood.’
‘Wat? Echt, nee…’
‘Ja, nou ja, die cavia die ik neukte wel.’

Perfecte grap. Verrassende clou en het roept meteen beelden op in je hoofd. Altijd goed, een visuele grap. Misschien vond u hem niet leuk, dat kan, maar neem dan vooral een ander huisdier in gedachte. Eentje waar u niets mee heeft.

Het probleem is dat je op een gegeven moment de grap aan iedereen die je kent een keer verteld hebt en de tweede keer werkt ie minder goed. Of eigenlijk niet. Maar daar heb ik een oplossing voor bedacht. Regelmatig hang ik in de weekenden rond bij dierenwinkels, daar komen namelijk bovengemiddeld veel mensen met een huisdier, en dan maak ik mijn grap daar.

Je koestert je grap, je verandert alleen het publiek.

Dat is precies wat zo mooi is aan het vak van docent. Elk semester of jaar verandert je publiek. Er zijn mensen die zeggen: docent, dat zou ik niet kunnen, steeds dezelfde verhalen vertellen, maar die mensen snappen er niets van.

Steeds nieuwe, middelmatige verhalen vertellen tegen dezelfde mensen, dat lijkt mij verschrikkelijk. Maar elke keer opnieuw mijn favoriete verhalen waar ik zelf blij van word, mogen vertellen aan een steeds wisselend publiek.

Dat is onderwijs.
En daar krijg ik nooit genoeg van.
Net als van cavia’s.

Rens van der Vorst is huiscolumnist van Bron, technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier zijn eerdere columns.