Verslaafd aan het mobieltje
Veel mensen schrijven over smartphoneverslaving. Ik ook. Ik heb meerdere keren geprobeerd te detoxen. Soms lukte het me drie maanden waarbij ik de social media apps van mijn telefoon had verwijderd en mijn schermtijd drastisch omlaag ging.
Toch lukt het me niet om dit vol te houden en stop ik weer een aantal social media apps, die ik ook voor mijn werk gebruik, terug op mijn telefoon. Misschien is dat maar een smoes. De gedachte dat ik die apps voor mijn werk nodig heb en daar informatie vandaan haal, houdt me gevangen. Zeker nu de ontwikkelingen van bijvoorbeeld Artificial Intelligence zo snel gaan.
Tijdens de zomervakantie verbaasde ik me over ouders die hun kinderen bij het zwembad op hun smartphone lieten gamen of video's lieten kijken. Kinderen van 5, 6 jaar die TikTok, YouTube Shorts, en Instagram Reels eindeloos scrollen, niet alleen bij het zwembad, maar ook langs het strand, in het pretpark, en zelfs in musea. En ik heb het niet eens over de hoeveelheid kinderen die ik scrollend heb gezien in een restaurant of cafetaria. Dat begrijp ik nog een beetje. Ouders willen rustig eten, dus geven ze de telefoon maar aan hun kinderen.
In een opiniestuk van Jona van Loenen (NRC), pleit hij juist voor méér schermtijd voor kinderen. Volgens hem is schermtijd niet per se slecht, maar juist essentieel om kinderen voor te bereiden op een toekomst waarin de digitale wereld centraal staat. Hij ziet schermtijd als een kans voor kinderen om vaardigheden te ontwikkelen die hen klaarstomen voor een wereld vol technologieën zoals AI en Mixed Reality.
Maar terwijl Van Loenen een punt heeft over de waarde van schermtijd als leermiddel, geloof ik dat het ook essentieel is om kinderen te leren wanneer ze de schermen moeten loslaten en de echte wereld moeten ervaren. Hoe mooi is het als je als docent of onderwijsinstelling een juist voorbeeld kan geven? Dat een docent zegt: "Vandaag laten we de laptops in onze tassen en gaan we naar buiten."
Buiten in de tuin, debatteren, discussiëren, of op excursie gaan – niet slechts één keer per jaar, maar regelmatig. Bijvoorbeeld naar een verzorgingshuis om met ouderen te praten of naar een kleuterklas om samen met jonge kinderen een oplossing voor een probleem te vinden.
Misschien moeten we gewoon zorgen dat we af en toe de schermen neerleggen en nog weten hoe we zonder GPS dat ene leuke parkje vinden.
Erdinç Saçan geeft les aan Fontys Hogeschool ICT en is enthousiast over heel veel dingen, waaronder AI, hackathons en uitlegvideo's op YouTube. En soms dus ook iets minder. Lees hier zijn eerdere columns voor Bron.