Twee werelden
Ik had mezelf nog zo beloofd: nooit meer kamperen. Want: te oud, te stijf en te gehecht aan een bed en een goed gevulde koelkast. Geen lek luchtbed meer dat ’s nachts langzaam in een kuil verandert of lauwe glaasjes rosé en zwetende kaas.
Vooral het plassen ’s nachts is een dingetje. Zo lang mogelijk probeer ik dit op te houden, woelend in mijn slaapzak, dromend dat ik moet plassen en op zoek ben naar een wc en die maar niet kunnen vinden. Uiteindelijk moet je er toch uit en het lopen naar het toiletgebouw voelt als het beklimmen van de Mount Everest op crocs.
Toch belandde ik dit jaar weer op een camping. En eerlijk: het was heerlijk. Een kabbelend beekje, een goed boek, een stokbroodje met roomboter en hagelslag. Soms heb je niet meer nodig.
Nou ja, behalve dan wifi. Want natuurlijk keek ik weer B&B Vol Liefde. Pure psychologie. Vergeet je master Toegepaste Psychologie — met deze serie duik je zó de krochten van de menselijke ziel in. Tijdens het kijken dacht ik aan Illya, de stugge Zeeuwse boer annex kasteelheer, en Rayisa, een Slavische bohemian tolk-journalist die in alles een diepere betekenis ziet: in koffiekopjes, paardenbloemen en stofjes op schouders. Rayisa voelde het universum, Illya voelde vooral kou.
Rayisa zag in het borsthaar van Illya de letter R van Relatie, in het hoefijzer aan de muur een teken van eeuwige verbintenis. Toen er een witte vlinder op haar schouder landde, wist ze zeker: het universum had gesproken. Illya wilde vooral gewoon zijn schuur afbouwen.
Twee werelden. En ik moest meteen denken aan het onderwijs. Ook daar lijken soms twee universums naast elkaar te bestaan. Aan de ene kant de wereld van de harde data, leeruitkomsten en kennistoetsen. Aan de andere kant de wereld van betekenis, verwondering en zingeving. Soms schuren ze, zoals Illya en Rayisa. Maar af en toe ontstaat er ook iets moois. Juist in de wrijving.
Misschien moeten we stoppen met kiezen tussen het hoofd en het hart. Tussen KPIs en koffiekopjes. Misschien hebben we beide werelden nodig, in de klas én op de camping. En wie weet… zelfs in het borsthaar van een Zeeuwse boer/kasteelheer.
Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken. Lees hier haar eerdere columns voor Bron.