Snoepreisje

Regelmatig  maken (vaak dezelfde) collega’s allerlei internationale trips. Ze vliegen de hele wereld over om belangrijke internationale dingen te doen. Netwerken denk ik. 

Met een zekere afgunst zag ik dit aan en omdat ik nog nooit voor mijn werk naar het buitenland was geweest, bedacht ik dat dat de hoogste tijd werd. Precies op dat moment kwam het aanbod voorbij van onze international office om een paar dagen naar Spanje te gaan. 

Yes dacht ik, gaan we doen! Gelukkig hoefde ik alleen een korte presentatie te geven, te netwerken en onze nationale trots uit te delen: stroopwafels. Een heerlijk, maar welverdiend snoepreisje.

Het gezelschap in Spanje was op zijn zachtst gezegd nogal cultureel divers. Opvallend was het grote aantal Nederlanders van diverse hogescholen. Meer mensen hadden zin in dit snoepreisje blijkbaar. We zijn een slim volkje! Er waren verder mensen uit Kenia, Vietnam, Bangladesh en Burundi. Iedereen had een presentatie voorbereid over hun universiteit en opleiding. 

En er was een man uit Gaza. De man liet een film zien van zijn universiteit in Gaza. Modern met veel faciliteiten en een mooie agrarische opleiding. Studenten die op de campus rondliepen. Zo begon de presentatie. De decaan van de universiteit vertelde wat in de film. “Deze man is nu dood”, zei de man uit Gaza. En toen liet hij de beelden van nu zien. 

Er was niks meer over van de universiteit. Meer dan 300 van zijn collega’s waren dood, alsook veel studenten. Een studente verpleegkunde stond bij de brokstukken van haar faculteit en vertelde hoe graag ze haar opleiding af had willen maken.

De man uit Gaza kan nooit terug naar zijn land. Dat wordt niet toegestaan, eenmaal weg is weg. Hij verspreidt nu zijn boodschap om hulp en begrip aan mensen zoals ik. Mensen op een snoepreisje die wel weer terug mogen naar hun land en huis. Dankbare mensen.

Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken.