Parmida in onzekerheid door situatie Iran: 'Heb alleen hoop'

Geen berichten van familie of vrienden. Niet eens wetend of ze nog in leven zijn. Het internet is afgesloten en contact met de buitenwereld is vrijwel onmogelijk. De Nederlands-Iraanse Fontysstudent Parmida Baladi leeft in complete onzekerheid door de nijpende omstandigheden in haar geboorteland.

In Iran is sinds een paar weken een nationale protestgolf bezig. Duizenden mensen gaan dagelijks de straat op om hun stem te laten horen. Het begon met protesten tegen de autoriteiten vanwege de sterke waardedaling van de Iraanse munteenheid de rial en de oplopende inflatie, maar inmiddels gaat het veel verder dan dat en eist de bevolking ingrijpende politieke veranderingen.

Volgens de organisatie HRANA zijn er al meer dan 4.500 doden geteld en worden er nog eens 9.000 meldingen van doden onderzocht. Duizenden mensen raakten gewond. En minimaal 26.000 mensen zijn gearresteerd door het Iraanse regime. Ook zouden er naast demonstranten zo'n 200 leden van de ordediensten zijn omgekomen.

Op de vlucht
Parmida Baladi, derdejaars student Accountancy bij Fontys, kijkt de berichten vanuit Nederland met lede ogen aan. Zij vluchtte samen met haar moeder en broertje in 2018 van Iran naar Nederland. Haar vrienden, vader en andere familieleden achterlatend. Alles wat ze daar had opgebouwd, verdween. “Niks was meer hetzelfde”, blikt ze terug. “Met sommige mensen die ik toen veel sprak, heb ik nu bijna geen contact meer, maar andere vrienden spreek ik nog wel.”

Beter gezegd: sprak. Want sinds de Iraanse autoriteiten twee weken geleden het internet en de telefoonnetwerken blokkeerden, hoort ze van niemand meer iets. “Van één tante heb ik al veertien dagen niks meer gehoord”, vertelt Parmida. “Mijn oom heeft gisteren wel een heel kort sms’je gestuurd met het bericht dat hij oké is, maar dat is echt het enige. Ik heb geen idee wat er allemaal aan de hand is daar. Gaat het een dag later nog steeds oké, of is er in de tussentijd iets gebeurd? Het enige wat ik heb is hoop.” 

De straat op
Parmida is niet bang dat haar familieleden de straat op gaan om mee te doen aan de demonstraties, maar daarmee is de angst niet verdwenen. “Mensen worden in hun huizen overvallen en vermoord. Privacy bestaat niet meer, zelfs in je eigen woning ben je niet meer veilig. En mijn vrienden? Die gaan wel de straat op, net zoals ik zou doen als ik nog in Iran zou zijn.” 

Maar dat is ze niet. Ze is hier, in Nederland, waar het leven gewoon doorgaat. Vrijdag moet Parmida naar school voor de verdediging van een project en volgende week heeft ze twee toetsen. “De concentratie is vanwege de angst en onzekerheid over de situatie in Iran ver te zoeken, maar we moeten verder. En bovendien: wat hebben wij te klagen als je kijkt naar Iran? Mensen worden vermoord omdat ze kiezen voor vrijheid. Er is een grote revolutie gaande.” 

Boodschap delen
Een revolutie ja, dat wil de student benadrukken. “In de media wordt gesproken van demonstraties, maar dit is overduidelijk een revolutie. Ik kan op het gebied van veiligheid niet veel doen vanuit Nederland, maar ik kan wel mijn stem laten horen.” En dat is ook waarom ze akkoord ging met dit interview. Ze wil haar boodschap delen zodat zoveel mogelijk mensen het lezen. 

“Hier in Nederland leef ik in vrijheid, daar ben ik heel dankbaar voor. Maar ik wil dat ook voor de mensen in Iran en daar wil ik mijn stem voor gebruiken. Dit gaat niet alleen over mijn vrienden en familie. Het gaat om 90 miljoen mensen die daar wonen. Mensen die allemaal maar één ding willen: verandering.”