Kleurloos

De herfst komt er weer aan. Bomen in vuur en vlam, paddenstoelen, stormachtige wolkenhemels. Net als in de lente hult de natuur zich in de prachtigste kleuren. Hoe anders is het op campussen en schoolpleinen in het hele land. 

Vergeet de bomen die daar staan, kijk naar wat er onder loopt. Zwart. Grijs. Blauw. Wit. Dat is het hedendaagse kleurenpalet in de kledingkast van de student. Rood? Oranje? Paars, geel, roze, fel blauw of groen? Nuhu, nee dus. Nergens te bekennen. Hoort niet in het campuskostuum. 

Misschien is het een afspiegeling van de toenemende somberheid en worsteling met depressies van deze tijd. Of willen studenten vooral niet zichtbaar boven het maaiveld uitsteken. Geen idee.

Je kunt het ook positief zien. In de almaar polariserende maatschappij zijn zij het die conformisme omarmen. Die wars zijn van individualisme en van het zich afzetten tegen de groep. Mooi  dan.

Toch ben ik er niet weg van. Hetzelfde gebeurt namelijk met muziek, films, noem maar op. Alles past zich aan de breedste norm aan. Dus krijg je telkens dertien in een dozijn romcoms, producers en dj’s die zonder computer geen twee noten achter elkaar kunnen en willen plakken, prequels en sequels van bewezen kaskrakers in de bioscoop.

Hee boomer, wat zeik je nou? Dat is wat wij leuk vinden. En ja, natuurlijk kopen wij en dragen wij wat in de mode is. Trek zelf lekker een bloemetjesshirt aan en hang de mislukte hippie uit.

Het is waar. Ik ben aan het zeiken. Ik kan, wil en mag het deze generatie studenten niet kwalijk nemen. Dit is hun tijd, hun cultuur. En: ik zie hierin bij andere leeftijdsgroepen ook niet veel anders. 
Maar zonde is het wel. De paradijsvogel sterft uit, de wereld wordt steeds kleurlozer. Letterlijk en figuurlijk.

Jan Ligthart is hoofdredacteur van Bron, het onafhankelijke en AI-vrije nieuwsplatform voor en over Fontys. De meningen en standpunten in zijn columns zijn persoonlijk, niet die van de redactie. Lees hier zijn eerdere columns.