Kanker, maar nog steeds topfit: docent wint medailles

Sportkunde-docent Clara Stahlie heeft afgelopen week bij de European Transplant Games maar liefst drie medailles in de wacht gesleept. Twee goud van kleur, de ander zilver. “Als je ziek bent is het nóg belangrijker om fit te blijven.”

De European Transplant Games zijn bedoeld voor personen die een orgaan- of stamceltransplantatie hebben ondergaan. De games worden iedere twee jaar gehouden in een Europees land; dit jaar was Nederland het gastland. Het evenement vond in Arnhem plaats.

Clara Stahlie, docent bij Fontys Sportkunde, was één van de honderden deelnemers. Van de vijftien sporten die de European Transplant Games telt, deed ze er aan twee mee: wielrennen en hardlopen. Eigenlijk zou ze ook nog deelnemen aan de atletiekwedstrijden, maar die werden vanwege het warme weer afgelast.

Ziekenhuisopname
Het is de eerste keer dat Stahlie meedeed, maar de wil om deel te nemen was er al veel langer. “Ik hoop al jaren dat ik mee kan doen, maar elke keer kwam er een ziekenhuisopname of andere gezondheidsreden tussendoor”, vertelt ze. Zes jaar geleden werd bij haar lymfeklierkanker ontdekt. Kort daarna kreeg ze haar eerste stamceltransplantatie. Drie jaar later volgde er nog eentje omdat de eerste niet voor het gewenste resultaat zorgde.

Nu gaat het goed, maar nog niet goed genoeg, en dus krijgt ze nog steeds chemobehandelingen. Normaal gesproken eens in de twee weken, maar omdat ze zó graag mee wilde doen aan de Transplant Games, vroeg ze haar arts dit keer om uitstel. “Het mocht, maar het was wel een gok omdat we niet wisten wat het met de kanker zou doen”, legt Stahlie uit.

Van jongs af aan
Dat weloverwogen risico nam ze omdat ze het heel belangrijk vindt om te blijven bewegen. Iets wat ze haar hele leven al doet. Op jonge leeftijd begon ze met zwemmen, later verruilde ze die sport voor verdedigingssporten zoals karate en judo. Ze deed aan hardlopen, raakte aan het fietsen en kwam in de triatlon-wereld terecht. “Net voordat ik zes jaar geleden werd opgenomen, zat ik op mijn hoogtepunt. Mijn conditie was gigantisch goed.”

En toen kwam daar dus die verschrikkelijke diagnose. Lymfeklierkanker. Een grote schok die voor veel verdriet en onzekerheid zorgde, maar ook voor nóg meer wilskracht. “Het herstelproces ging veel makkelijker omdat ik zo fit was. Het is enorm belangrijk om te bewegen en te sporten. Preventief omdat je daar mentaal en fysiek fit van wordt, maar ook bij een eventuele ziekte of transplantatie. Het maakt niet uit op welk niveau, doe het gewoon. Je hebt er zoveel baat bij.”

Lotgenoten 
Dat bleek dus ook afgelopen week, toen Stahlie maar liefst drie medailles in de wacht wist te slepen: een voor wielrennen, een voor wielrennen tijdrit en een voor hardlopen. Een mooie vangst, die de docent liever omschrijft als een bijvangst. 

“Ik ging niet per se voor de winst. Ik wilde vooral meedoen om lotgenoten te ontmoeten. Hoewel het bij dit evenement gaat om sport en bewegen, is het maatschappelijke verhaal erachter minstens zo belangrijk. Dat je na een transplantatie nog kunt participeren aan sport, en dat je op die manier ook weer deel kunt uitmaken van het normale leven. Het vieren dat je met een nieuw orgaan zover bent gekomen: daar draait het om. En dat we hier zonder al die donors niet hadden gestaan.”