Ik en mijn rollenspel

De student dreigde het semester niet te halen. Dus nodigde ik de student uit voor een gesprek met mij, de inspirerende docent. Tijdens het gesprek was ik me er de hele tijd van bewust van, dat ik een rol speelde. Ik was me er zelfs bewust van dat ik er bewust van was dat ik een rol speelde. Het was heel meta allemaal. Ik speelde de rol met verve, dat wel, compleet met het bedachtzaam oplepelen van cappuccinoschuim uit mijn koffiekopje en een warme, doch vorsende blik.

Eigenlijk, bedacht ik me, speel ik heel vaak een rol. Gisteren belde mijn dochter. Ze was verdrietig. Ze was online opgelicht. Meteen speelde ik de rol van verantwoordelijke ouder. Streng, maar begripvol. Het was mij ook wel eens overkomen, zei ik. Al die tijd was ik me bewust van mijn rol. Zie mij eens een goede ouder spelen! Oscarwaardig!

Zo speel ik mijn rollen. Fanatiek meedeinende concertbezoeker, gepassioneerde NAC-supporter, dronken discodanser, grappige oom, sarcastische voetbaltrainer, liefhebbende echtgenoot, ideale schoonzoon. Loop ik over straat, dan kijk ik naar mezelf. Getailleerde jas, hip mutsje. Vaak zit er een toffe soundtrack onder.

Heb ik een vreemde afwijking? Of komt het u bekend voor? Speelt u ook rollen? Het is bij mij het resultaat van een leven vol films en series. Het scherm maakte mij een acteur in mijn eigen leven. En het ironische is, pas als ik onderuitgezakt lig te Netflixen, dan ben ik mezelf. Dan speel ik geen rol.

Maar of ik daar nu blij mee moet zijn… 

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van diverse boeken, waaronder Digitale Gremlins. Net verschenen van zijn hand: Pretty Wild Woman. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.