Niet zo leuk inkijkje
Afgelopen maandag gaf ik een presentatie aan 150 studenten Communicatie. Het waren eerste- en tweedejaars en ongeveer 95 procent was vrouw. Het was hard werken. Normaal, tijdens mijn presentaties, wordt er regelmatig hardop gelachen. Hier en daar een spontaan applausje, ik kijk er niet meer van op.
Studenten zijn altijd ingewikkelder. Maar, als ik vragen stel, een beetje prik, dan komen ze langzaam los. De studenten Communicatie bewogen niet. Ik stond een uur voor een muur van verveelde gezichten, soms verborgen achter een telefoon.
Misschien, dacht ik, is het geluid niet goed. Of misschien is het omdat het lunchtijd is en zijn ze ‘hangry’. Of misschien praat ik over technologie en zijn ze bang dat generatieve AI hun professionele toekomst verwoest. Of misschien komt het omdat ze een innovatieweek zijn begonnen, die aangekondigd werd als superleuk.
Er was zelfs een slide met knipperende woorden: ‘Fun, fun, fun’. Toen ik op school zat, wist je één ding zeker, het wordt niet leuk. Er was ook niemand die dat beloofde of belangrijk vond. Nu moet het vaak wel leuk zijn en dat is een hoge lat om overheen te springen. Overpromise. Underperform. Of misschien waren het stille genieters.
Maar eigenlijk wist ik wel beter. Het waren allemaal excuses. De studenten Communicatie drukten mij met mijn neus keihard op een ongemakkelijke waarheid, namelijk dat het succes van mijn presentaties weinig te maken heeft met de spreker, maar alles met het publiek.
En dat afgelopen maandag geen presentatie was, maar een inkijkje in mijn toekomst.
Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.
Maar zo werkt het natuurlijk ook niet als je ergens wordt uitgenodigd. Ik vraag me ook af hoeveel studenten daar uit vrije wil zaten. Dat maakt nogal wat uit. Dus trek het je vooral niet te veel aan, Rens. Ik denk dat iedere spreker dit weleens meemaakt.