Pretty Wild Woman

Voordat ik de vraag kreeg om Pretty Wild Woman voor Bron te bespreken, had ik nooit van de schrijver Rens van der Vorst gehoord, onbegrijpelijk in de contreien van Fontys Hogescholen waar hij ICT-docent en onderzoeker is. Hij is een veelgevraagd spreker, geslaagd ondernemer en wat al niet. Voor het gemak noemt hij zichzelf techfilosoof en hij zit niet om een woordje meer of minder verlegen.

Rens van der Vorst schreef al boeken over de impact van technologie op de mens en diens doen en laten en is vaste columnist van Bron. “Ik zie mijn columns als een vorm van entertainment, zowel voor mezelf als voor de lezer, ” zei hij bij het verschijnen van de 250ste column in Bron. Dat geldt ook voor zijn hilarische romandebuut Pretty Wild Woman.

Op de achterflap staat: ‘Op een warme zomerdag wordt het lijk van een drummer gevonden in de polders van Oudenbosch. Een dag eerder ging het gruwelijk mis bij een optreden in de kantine van Camping het Haasje. Nu moet Eddy de Wilde een twintig jaar oud geheim ontrafelen voor het te laat is. Maar Eddie heeft andere ambities. Hij wil beroemd worden met het beste nummer ooit: Pretty Wild Woman.’

Daarmee is het hek van de dam, in 128 korte hoofdstukken passeren tal van karikaturen en uitvergrote karakters de revue, zo goed getekend dat ze allemaal een geamuseerde glimlach zullen opwekken bij de lezer. Van der Vorst blijkt een geboren verteller die een lekker vette stijl hanteert en die goed gebruik maakt van clichés die in het entertainment ingeslopen zijn. Je ziet zijn rolfiguren zo in de kassuccessen van bioscopen rondlopen.

Zaak voor een dergelijke rasverteller is om maat te houden. Als hij te lollig wil zijn, ontspoort een romanschrijver. Soms gebeurt dat, bijvoorbeeld als Van der Vorst vertelt dat een van de hoofdfiguren, internetpornokoning Ruud G. van de Goorbergh, geen seksfilms maakt met paarden erin, want paarden horen op de gang. Dan is hij plotseling geen romanschrijver meer, maar conferencier.

Gelukkig heeft Van der Vorst over het algemeen gevoel voor maat en weet hij op inventieve wijze een verhaal te construeren dat rakelings langs de afgrond van de lolbroekerij racet. Je zou zijn boek een geslaagde parodie op het clichématige misdaadgenre kunnen noemen. Je hebt de 288 pagina’s uit voor je het weet, hebt je zeer geamuseerd en alles ook weer even makkelijk vergeten. Entertainment.

Jace van de Ven is gepensioneerd, voormalig chef van de kunstredactie van het Brabants Dagblad en nog steeds actief in de culturele sector in Brabant.