Hoe zou het toch zijn met... Dochy?

Ken je dat, dat je ineens denkt: hoe zou het toch zijn met … En dat je dan iets intikt in Google waar je eigenlijk al spijt van hebt voordat je Enter drukt? Nou, dat had ik dus met Filip Dochy. De naam alleen al roept vage flashbacks op van bijeenkomsten met termen die niemand begrijpt, en collega’s die plots met glazige ogen het woord urgentie begonnen te gebruiken alsof ze in een vage trainingsvideo (of Zombie Apocalyps) waren beland.

Filip Dochy, zo las ik op zijn site, noemt zichzelf ‘Author, Innovator, Optimist, Top 1% Scientist, USERN and Keynote speaker’. Pardon? Top 1%? Dat klinkt als een AirBNB-host die zichzelf 'visionair’ noemt omdat hij een hangmat op het balkon heeft gehangen. En ja, een optimist was hij zeker. Of was het een opportunist? Ik haal die twee altijd door elkaar als het gaat over mannen die vinden dat ze zonder toestemming hun top’prestaties’ mogen laten zien aan vrouwen.

Ik heb hem ooit horen spreken, hij gaf een lezing voor ons instituut. Althans, ik probeerde te luisteren. Maar mijn aandacht ging vooral uit naar zijn outfit: iets tussen een foute wedding-DJ en een midlifecrisis in leer. Hij sprak over High Impact Learning that Lasts (HILL), maar deed ondertussen precies wat volgens dat model níet zou moeten: zenden, zenden, zenden. Geen dialoog. Geen nuance, wel veel ego. En schoenen met een randje middeleeuwse ridderfantasie.

Wat mij vooral fascineert: hoe kon deze man zó lang zó veel invloed hebben op het onderwijs? Hoe konden z’n zeven principes plots als heilig gelden terwijl er amper bewijs is dat het werkt? Nou, makkelijk. Goeroes werken niet met bewijs, ze werken met verwarring, charisma en powerpoint. En wij? We volgden braaf, want kritiek leveren was ‘verzuurd’, ‘negatief’ of – de dooddoener der dooddoeners – ‘niet helpend aan het proces’.

Soms lijkt het er helaas op dat de erfenis van Dochy nog leeft. Zoals een foute ex die toch nog steeds je Netflix deelt. Laten we van Dochy’s afdaling leren. Als iemand claimt een vernieuwer te zijn, kijk dan vooral ook of hij grenzen kent. Want een goeroe zonder volgers is gewoon een gestoorde narcist in een leeg klaslokaal. En laten we alsjeblieft weer gaan denken. In plaats van volgen.

Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken. Lees hier haar eerdere columns voor Bron.