Gewoon even meekijken

Ik krijg ineens een telefoontje. Een student die problemen had met Gradework. Mijn eerste reactie: daar ga ik niet over, ik ga je doorverwijzen. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik hoe hij bij mij gekomen was. Via een helpdesk gaf hij aan, en ik was al de zesde persoon met wie hij belde. Hij klonk wat moedeloos en gaf aan: maar jah, zo gaat dat nu eenmaal hè.

Ik voel meteen een drang om hem te helpen want een bureaucratische machine, dat wil ik niet zijn. Ik geef om mensen, waardeer ieder uniek mens en ieders mens is het waard om gezien en gekend te worden. Daarom besloot ik om door te vragen: wat deed hij en wat lukte er niet.

Hij gaf aan dat hij niks kon inleveren in Gradework. Na wat doorvragen hoorde ik dat hij niet eens de inleverbox zag. Ik stelde hem voor een andere browser te proberen. Even later dacht ik dat het handig is als ik kon mee kijken en dus zaten we nog wat later te videobellen via Whatsapp.

Het bleek dat hij net niet wist waar hij precies moest zijn en even op weg geholpen moest worden. Nu kon hij het inleveren! De man blij en dankbaar. En ik dacht bij mezelf: het kan zo simpel zijn. Stel vragen, luister even, neem de tijd om elkaar echt te horen.  Gewoon even meekijken, niets meer, niets minder.

Martijn Derksen is werkzaam bij Kenniscentrum ICT & Techniek bij Fontys PTH