Gebakken lucht als loopbaanstrategie

Er was een tijd dat je in het onderwijs gewaardeerd werd als je wist hoe een klaslokaal eruitzag. Als je studenten kon onthouden zonder hun naamkaartjes. Als je wist hoe je een rooster moest lezen zonder migraine te krijgen. Die tijd lijkt lang geleden.

Tegenwoordig geldt: hoe vager je praat, hoe groter je kans op promotie. Wie in staat is zinnen te formuleren als “we onderzoeken de contouren van innovatieve hybride leeromgevingen in een door hubs gedragen ecosysteem”, krijgt een project. En een budget. En een LinkedIn-post met veel likes van andere mensen die ook het woord “ecosysteem” niet durven te bevragen.

In ons mooie HBO is het niet langer de docent die de kar trekt, maar de innovatiemanager, de transitiecoach of de onderwijsconsultant. Liefst in driedubbele pet: coördinator van de Flexibele Leerroutes, voorzitter van het Innovatieplatform én deelnemer aan de DenkHub voor Adaptief Leren.

Daarom stel ik een kleine onderwijsbelasting voor: een taks op het woord “hybride” zonder context. Een boete op het gebruik van “hub-denken” door mensen die al jaren geen lokaal van binnen hebben gezien. En een bonus – ja, een bonus! – voor collega’s die nog weten wat er in de vakwerkplaats of het klaslokaal gebeurt.

Of, radicaler: stuur elke innovatiemanager gewoon een weekje mee met de roostermaker. Gewoon. Voor de ervaring. En dan ook echt mee laten draaien. Niet observeren vanuit de ‘observatiehub’. Maar gewoon naast John van het rooster die al sinds 1987 weet wat flexibiliteit in de praktijk betekent.

Tot die tijd is mijn loopbaanadvies simpel: wees vaag. Spreek in jargon. En voeg bij voorkeur een Engels buzzwoord toe aan je functietitel. 
Gewoon, voor de innovatie.