Een dag zonder OV-drama, bestaat dat wel?

Soms lijkt het OV op mijn persoonlijke reality-soap. Er is altijd wel een onverwachte wending. Wéér een nieuwe staking van NS, een defecte trein, of die ene bus die nét vóór je neus wegrijdt. En eerlijk, als student krijg je er gratis verhalen bij. Niet omdat we op zoek zijn naar spanning en sensatie, maar omdat elke treinreis zijn eigen cliffhanger heeft.

Ik ken genoeg studenten die hun dag helemaal plannen rondom één ding: die overstap. “Als ik die haal, kom ik op tijd,” hoor je ze zeggen. Alsof de trein ze expres tegenwerkt. De 9292-app wordt ondertussen vaker gecheckt dan het rooster.

Het grappige is dat die chaos ook structuur geeft aan onze dagen. Er ontstaan rituelen. Het gedeelde zuchten als er weer vertraging is en de haastige groepsgesprekken in de hal van het station die meer levenservaring bevatten dan menig hoorcollege.

Toch is het niet alleen humor. Het is de stress die er langzaam in sluipt. Een paar minuten vertraging kan net genoeg zijn om een les te missen of een sprint door de regen te moeten trekken. Je probeert rustig te blijven, maar de irritatie haalt je al snel in.

Toch wil ik niet alleen klagen. Er zit iets troostends in het idee dat we allemaal door dezelfde problemen gaan. Het verbindt. Het geeft ons stof voor gezellige klaagsessies in de les of pauze. Misschien hoort het er gewoon bij. Uiteindelijk worden we er allemaal stressbestendig van.

Dus bestaat zo’n dag zonder OV-drama? Misschien als je een privéchauffeur hebt, of als je naast je collegezaal woont. Voor de rest van ons waarschijnlijk niet. Maar dat is oké, het levert verhalen, herkenning en soms zelfs een glimlach op.

Mirre Korsten is derdejaars studente Commerciële Economie bij Fontys in Eindhoven