De badboy werd een tovenaar

Tijdens het nakijken van afstudeerwerkstukken, een activiteit waarbij de geest vanzelf op zoek gaat naar ontsnapping, belandde ik op een artikel over de cast van The Breakfast Club. Hoe ze er toen uitzagen en hoe nu. Alleen dat al is heerlijk.

The Breakfast Club is natuurlijk legendarisch. Niet alleen vanwege het verhaal, maar ook door Don't You (Forget About Me) van Simple Minds. Een nummer dat onmiddellijk gevoelens oproept van weemoed, puberteit en het verlangen naar een spijkerbroekjas die je nooit hebt gehad.

De film is een klassieke coming-of-agefilm: jongeren die worstelen met verwachtingen, vooral die van hun ouders, en met de vraag wie ze eigenlijk zelf zijn. In de film zitten duidelijke types. Het kakmeisje, de nerd, de sporter, de badboy en het mysterieuze meisje dat tegenwoordig waarschijnlijk alternatief of emo zou heten. Op de badboy was ik vroeger hopeloos verliefd. Woest haar, leren jas, gevaarlijke blik. Het soort jongen waarvan je als tiener denkt: hem kan ik redden.

Op de recente foto leek hij echter niet langer op een broeierige rebel, maar meer op een dwergachtige tovenaar uit een fantasyserie. De crush is definitief voorbij.

Het deed me denken aan mijn eigen middelbare schooltijd. Ook daar had je duidelijke groepen. De kakkers, de alto’s en de aso’s. Herkenbaar aan kleding en vervoermiddel. De kakkers reden op een Honda SS50, de aso’s op een crossbrommer en de alto’s op een fiets die vooral ideologisch bij elkaar werd gehouden.

Bij mijn kinderen zie ik hetzelfde systeem nog steeds bestaan, alleen met nieuwe namen. De alto heet nu emo, maar verder is de sociologische basis verrassend stabiel. Bij studenten en collega’s lijkt die onderverdeling subtieler, al zijn sommige types nog moeiteloos herkenbaar. Vooral de kakkers hebben zich uitstekend aangepast aan veranderende omstandigheden.

Ik vraag me soms af of we ooit echt loskomen van wie we vroeger waren. Of nemen we onze oude rol gewoon mee het volwassen leven in. De nerd werd projectleider. De aso ondernemer.
De alto beleidsadviseur duurzaamheid. Het kakmeisje manager. En de badboy? Die werd een dwergachtige tovenaar.

Toen dacht ik aan Is dit nu later (met de muziek van Stef Bos erbij). Misschien veranderen we minder dan we denken.

Misschien worden we vooral ouder in hetzelfde kostuum.

Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch werken. Lees hier haar eerdere columns voor Bron.