Bron review: Heartstopper

Hij is er. De nieuwste aflevering van de bestsellerserie Heartstopper. Mateloos populair als televisieserie, maar hier hebben we het over de graphic novel. Want ook de boeken waarop de serie is gebaseerd zijn een ongekend succes. Tijd om het zesde en tevens laatste deel onder de loep te nemen.

Allereerst een disclaimer. Is het verstandig om zo'n boek te recenseren als je zelf al lang niet meer van die generatie bent? Als zelfs voor je kinderen de middelbare school een herinnering is? Die vraag kwam al snel in me op nadat ik me door de eerste pakweg vijftig pagina's had geworsteld.

En worstelen was het. Niet vanwege het queer thema. Juist dat maakt het een interessante serie. Bij een graphic novel denk ik - in de jaren tachtig en negentig fervent strip- en graphic novelverzamelaar - toch aan iets heel anders dan de simpele zwartwit tekeningen van Heartstopper. Om in de sfeer te blijven: dit is brugklaswerk vergeleken met het universitaire niveau van een Franquin, Hergé, Miller, Kresse, Moebius of de onlangs overleden Dick Matena. 

Nu is schrijfster Alice Oseman zelf ook nog erg jong, dus vooruit. Het verhaal dan. Valt ook al niet mee. Eindeloos uitgesponnen, klein leed op slaapkamerniveau, een soap in stripvorm. Pagina na pagina na pagina na pagina na pagina gebeurt er niets behalve twee verliefde jongens die naar elkaar kijken, elkaar strelen, zwijmelen en zuchten.

Het is zielesmart zoals middelbare scholieren die kunnen ervaren. En dus kom ik terug bij de vraag waarmee deze recensie begon. Is het verstandig dat ìk dit boek wilde recenseren? Hoe goed vonden mijn ouders vroeger Billy en Bessie Turf? De verhalen in de Debby of de Eppo? Conclusie: ben je boven de 40, blijf hiervan weg. Ben je jonger dan pakweg 25: vorm je eigen oordeel.

Cijfer: 4 - Slaapverwekkend verhaal, tekeningen die nergens verrassen, nee dank je. Maar wel: herkenbare thema’s voor middelbare scholieren en wellicht ook de jongere studenten.