Café Weemoed

Een dezer dagen bestaat Café Weemoed (Heuvel 14 in Tilburg) veertig jaar. Juist door niks te veranderen blijft de bruine kroeg springlevend.

Stel: je zet het interieur van openingsjaar 1984 in een ‘Zoek de zeven verschillen’-plaatje naast dat van vandaag. Vergeet het... Ja, je kunt er sinds kort pinnen en ook hier slingeren smartphones rond. Maar de rode velours gordijnen voor het grote raam en de oude staande piano vieren het robijnen jubileum gewoon mee.

Barpersoneel en publiek veranderen natuurlijk wel. Maar waar tegenwoordig veel 40-minners het café bevolken, wordt de stamtafel nog steeds eens per maand opgeëist door gasten van het eerste uur, toen oprichter Willem ‘Weemoed’ van Gestel achter de tap stond en iedereen op de lat liet drinken.

Een menukaart ontbreekt. Zo’n beetje elk café serveert kekke veganmenu’s, maar de uitstekende bitterballen van Weemoed komen gewoon van het restaurant aan de overkant; de pindamix uit een tienkilo-emmer van Sligro.

De graffiti in de heren-wc wordt jaarlijks weggewit, waarna dezelfde teksten gewoon opnieuw verschijnen. Persoonlijke favoriet: Als je maar lang genoeg aan de oever van de rivier blijft zitten, zie je vanzelf het lijk van je vijand voorbijdrijven.

Een anekdote tot slot. Het gebeurt nogal eens dat artiesten vanuit poppodium 013 het café aan doen. Vrij recent is dat zanger/gitarist Tom Barman van de Vlaamse band dEUS. Hij begaat de blunder om een Negroni te bestellen.

“Hebben we niet”, reageert barman Jeff (ook een recensie waard, maar dat terzijde). Tom Barman legt uit hoe dat Italiaanse aperitief kinderlijk eenvoudig gemixt wordt met gin, Campari en rode vermouth.

“Hebben we niet”, zegt barman Jeff weer.
En: “Luisteren. Ik ben hier de barman.”
“Nee, ik ben Barman”, zegt Tom Barman.

“Ik ben barman.”
“Ik ben Barman.”
“Ik ben barman.”
Enz.

Cijfer: 8,5 - “Weemoed kent geen toeters en bellen, zelfs niet op zijn verjaardag. Gelukkig maar.”