Beveiliging van campus Rachelsmolen opgeschroefd
Er zijn twee mensen in dienst genomen om in de avonduren als extra ‘slot op de deur’ te dienen voor ongewenste gasten op campus Rachelsmolen. Daarnaast loopt er een pilot met een scherm en camera's waaruit blijkt dat bezoekers geregistreerd worden.
Dit bleek gisteravond tijdens een vergadering van de centrale medezeggenschapsraad (cmr) bij vragen van de personeelsfractie over de veiligheidsmaatregelen die genomen zijn na het incident van 30 mei dit jaar. Die dag randde een 41-jarige dakloze man een Fontys-docente aan in gebouw R13 en stak haar vervolgens met een mes in haar hand.
Namens de personeelsfractie sprak Mirjam Brussée haar zorgen uit over de integrale veiligheid op de campus en het gevoel dat zij heeft dat er iets te gemakkelijk wordt gedacht over de emotionele kant van de zaak. “Er zijn nu maatregelen genomen. Maar voor mij zijn die maatregelen eigenlijk voorwaardelijk voor iedereen die hier bijvoorbeeld in de avonduren nog moet werken. De aanwezigheid van een gastvrouw in de avonden zou bijvoorbeeld al heel gemakkelijk te realiseren moeten zijn.”
Dat blijkt inmiddels ook al gebeurd te zijn. Bestuurslid Frans Möhring liet weten dat er inmiddels twee mensen zijn aangenomen die in de avonduren om beurten in een van de gebouwen aanwezig zullen zijn.
Communicatie
Een ander punt dat Brussée aanhaalde is de communicatie rond het eerdergenoemde incident. “Ik las drie weken geleden tot mijn verbazing dat het destijds om een poging tot verkrachting zou zijn gegaan. Dat heeft nogal een impact gehad op mij en anderen en maakt het tot een wezenlijk ander verhaal."
"En ook al adviseert de politie misschien andere richtlijnen in zo'n geval, dan vind ik nog steeds dat je dat als organisatie best aan je medewerkers kunt laten weten. Op dat punt mag de communicatie wel verbeterd worden. Ik mis dat we daarin serieus genomen worden.”
Fontysvoorzitter Joep Houterman antwoordde dat hij het signaal serieus neemt en ermee aan de slag zal gaan. Frans Möhring voegde toe: “Het is gewoon heel moeilijk een balans te vinden. Tussen enerzijds een open en aantrekkelijke campus te zijn voor iedereen en de campus aan de andere kant een zo veilig mogelijke omgeving te laten zijn.”
Veilig en vrij
Vanuit dat perspectief loopt op dit moment een pilot waarbij bij een van de ingangen met camera's bezoekers worden gefilmd. Die kunnen dat zelf ook zien op een scherm dat daar hangt. Er wordt nu onderzocht of dat een gunstig en mogelijk preventief effect heeft qua veiligheid.
Vanuit de studentenfractie werd daar al wel meteen een kritische noot bij geplaatst: studenten krijgen nu het gevoel dat zij de hele tijd bekeken worden en voelen zich daar niet vrij bij. Möhring: “Dat is natuurlijk niet iets wat wij willen.”
Vanaf de eerste dag dat ze mij erop attendeerde dat de hekken waren verdwenen, liep ik met vraagtekens in mijn hoofd. Waar zijn de hekken gebleven? Hebben ze die gejat of zijn ze verkocht? Hopelijk hebben ze er een goede prijs voor gekregen. Waarom zijn de hekken eigenlijk weggehaald? En waarom hebben ze nu plompverloren tussen de kniehoge beukenhaagjes een elektronisch schuifstuikelhek geplaatst? Het doet me denken aan een filmpje van Sesamstraat waarin clown Hakim door een deur komt, die midden in een open weiland staat. Het ziet er in elk geval, net als het verdwenen hek, heel solide uit.
Bij mijn entree via de openstaande draaideur, kan ik op een groot scherm zien dat ik het gebouw binnen ga, gelijkend het Buienradar-effect waarbij je buiten, op je smartphone-weerapp kan zien dat het regent. Ik beleef kortstondig mijn kinderlijk plezier aan het feit dat ik mijzelf op TV zie. Even voel ik mijzelf een bekende Nederlander. Studenten naast mij hoor ik mopperen over dat ze hier nu ook al ongewenst gefilmd worden en doen hun capuchon weer op. Geruststellend is wel dat er voor degene die niet begrijpen waarom ze gefilmd worden, in de toekomst de wettelijk voorgeschreven stickers op de deuren worden geplakt, bordjes worden geplaatst, en QR codes en nieuwberichten worden verspreid. Bij mij draagt dit fenomeen helaas niet bij aan een open en aantrekkelijke campus gevoel.
Ik manoeuvreer tussen de studenten door en loop naar de receptie om daar mijn verhaal te halen. Die ziet er echter desolaat uit en ik merk dat er nog ruimte is in mijn hoofd voor nog meer vraagtekens. De achtergebleven EHBO-trommel aan de muur helpt mij niet aan antwoorden op verdwenen hekwerken, ongewenste filmopnames en ook niet op mijn nieuwe vraag waar de receptioniste is gebleven. Denkend aan wie mij ooit aan een pleister moet helpen, lees ik het bord op de balie. Er staat dat ik kan bellen naar een neutraal algemeen nummer, dan wel mijn vraag kwijt kan bij de foodcorner aan de overzijde.
De dame van de foodcorner straalt uit dat ze vandaag niet veel zin heeft om te werken. Een welkome glimlach zit er dus niet in. Ik wordt als eerste geholpen, wat inhoudt dat er iemand voor mij is. Ik wacht geduldig op de student voor mij die een onbruikbaar ik-weet-het-niet-antwoord op zijn vraag ‘waar is lokaal 2.63’, in ontvangst neemt en plaats maakt. In mijn ooghoek zie ik dat hij de verkeerde gang inloopt. Het is mijn beurt en ik vraag of de dame weet waarom de hekken en ook de receptie in rook zijn opgegaan. De weinig spontane dame kijkt als een botsauto. Ze weet het niet en vraagt dan maar of ik koffie wil. Dat wil ik wel. De koffie smaakt bitter.
Gelukkig staan er nu planten op de balie waar ik na een dag hard werken, mij ei aan kwijt kan. Van menig botanicus heb ik vernomen dat planten het beter doen als je tegen ze praat. Helaas moet ik constateren dat mijn gezever de planten weinig goed doet en dat hun groei stagneert. Uit angst dat hun bladeren verdorren, houd ik bij het naar huis gaan, inmiddels mijn mond en negeer ik de plantenbakken. Zoekend naar de foodcornerdame aan de overzijde, wens ik een onbeantwoorde goedemiddag toe aan de croissantjes en opgestapelde koffiekopjes.
Net buitengekomen maak ik een lichte schuiver. Gelukkig blijf ik overeind en zie ik dat ik in een hondendrol ben gestapt. Ik probeer ernstig óm te denken en houd mij voor dat het mij deugd doet dat zowel de hond als zijn eigenaar zich hier zeer welkom voelen en onze campus aantrekkelijk vinden. Laten we hen koesteren, wellicht worden ze hier ooit student. Het omdenken gaat mij steeds beter af. Het is maar een drol die aan mijn zolen kleeft en geen zwerver waar ik overheen struikel, of erger nog, een ongenode gast met verkeerde bedoelingen die je in de gangen tegen het lijf kunt lopen. De campus is inderdaad aantrekkelijk voor iedereen.
Nee, eerlijk gezegd ben ik mij nooit bewust geweest van dat hekwerk om de school. Wel van de receptionisten en hun goedemorgens en fijn-weekend gezwaai, hun even babbelen, hun oneindige informatie over allerlei onzin, hun hulp en oplettendheid. Die mis ik zeker wel. Ik had altijd een fijn Fontys-wij-gevoel in de schijnbaar omheinde gebouwen vol met Fontysstudenten, collega’s en genodigden. Nu moet ik ineens iedereen een welkome vriend vinden, op een receptieloze open campus met camera’s, schermen, registratie en extra beveiligers. Met plaatsvervangende schaamte haal ik nu bezoekers op die er tussen de bewegende mensen, zoekend en ongemakkelijk uitzien. Dat moeten ze zijn. Net als hen voel ik mij ook wat ontheemd, erger dan omheind.
Allemaal verklaarbaar maar het heeft het tegenovergestelde tot gevolg.
Ik sluit me aan op de reactie van Ziggy. Let gewoon op in de breedste zin van het woord.
Het is niet moeilijk om hier de balans in te vinden als de 'open campus' niet tegelijkertijd een bezuinigingsmaatregel is. Ik heb me bij Fontys nooit onveilig gevoeld. Zelfs niet in het brandonveilige TF gebouw. Gebouwen met veel glas en lange zichtlijnen die 's avonds volledig uitgestorven lijken, nodigen wel uit om een kijkje te komen nemen. Persoonlijk heb ik liever 1 of 2 gebouwen open maar wel bemand dan onzichtbare beveiliging.
Onbegrijpelijk waarom daarin niet wordt voor zien.
En ja ik weet dat ik in R11 op de eerste verdieping een infopunt is, maar dat is praktisch onvindbaar. Zeker als je de eerste keer op de campus komt.
Maar dat neemt niet weg dat we waakzaam moeten zijn op het gebied van privacy. Het zou fijn zijn wanneer er duidelijkheid is over hoe lang alles bewaard wordt (zoals Ruben Steins aangeeft). Wellicht mailen naar iedereen binnen Fontys? QR code voor extra informatie?
Nu is mij niet helemaal duidelijk wat de taak is van de twee gastvrouwen. Surveilleren? Bewaking? Maar het zou niet verkeerd zijn wanneer er iemand bij de deur staat en bezoekers begroet en eventueel op weg helpt. Effect is dat niemand zich anoniem voelt. En verdacht gedrag kan meteen gesignaleerd worden. Daarnaast zal niemand bezwaar hebben tegen een vriendelijke begroeting.
Het belangrijkste is en blijft, in mijn optiek, dat we dit samen als “Fontys Community” oppakken. Zeg elkaar gedag, spreek mensen aan die je niet kent, let op je collega, loop met je mede-student naar de auto/fiets. En daarmee voorkom je niet alles maar is de kans wel kleiner. Iedereen moet zich inzetten om zoiets afschuwelijks, binnen Fontys en daarbuiten, te voorkomen. (Aanpak en meningen kunnen uiteraard verschillen en dat mag gelukkig ook in Nederland)
Dit artikel werpt daar ook interessante inzichten op: https://pointer.kro-ncrv.nl/wereld-vrouwen-ingeperkt-door-nare-ervaringen-gevoel-van-veiligheid-is-privilege-van-de-man.
Weg met die ideoterie dat de campus voor iedereen toegankelijk moet zijn. Als je geen student, medewerker of andere belanghebbende bent heb je doorgaans niks te zoeken op de campus. Inclusief zijn is mooi maar kan ook doorschieten naar mijn mening.