Zeurauto

Tijdens mijn vakantie bleek mijn huurauto een gloednieuwe klaagwagen te zijn. U kent ze vast wel. Zeurauto’s.

Reed ik één kilometer per uur te hard, piepte de de auto nerveus. ‘Velocidadsmeldingen’ knipperden in de display. Ik was op Ibiza, een lappendeken van snelheidszones dus u begrijpt, de auto piepte constant. De beloofde, relaxte vibe van het eiland was ver te zoeken.

Het klopte vaak ook niet. Reed ik in een 50-zone, dacht het systeem dat het een 30-zone was. Piepen! En er was meer. Blèrende vermoeidheidswaarschuwingen, soms al na 3 minuten. Opdrachten om mijn handen aan het stuur houden, ook als ik ze aan het stuur had. De klaagwagen wilde blijkbaar graag geknepen worden. Of terugsturen als ik van baan wilde wisselen, zelfs op het moment dat ik uitweek voor een zwalkende touringcar. Regels zijn regels! Eerst richting aangeven!

Kijk, software is een wereldbeeld gevat in code en het wereldbeeld van deze klaagwagens was duidelijk dat chauffeurs er niet zijn om geholpen te worden, maar om te corrigeren!

Het effect was averechts. Ik keek meer naar de display dan naar de weg. Ik schakelde sommige systemen uit. Ik vond manieren om systemen te omzeilen,  bijvoorbeeld door meer dan 30 kilometer per uur te hard te rijden, dan gaf het systeem het uiteindelijk op.

Maar, toegegeven, er was ook een voordeel. Mijn vrouw en kinderen hadden de hele vakantie niet één keer commentaar op mijn rijstijl. Dat lieten ze blijmoedig aan de auto over.

En dat was dan wel weer heel relaxed.  

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.