Wonen naast een azc: 'Delen is geven'
Tientallen studenten aan de ene kant en ongeveer net zoveel vluchtelingen aan de andere kant. In het voormalige woonzorgcentrum De Akert in Geldrop wonen deze twee groepen samen onder een dak. De internationale Fysiostudent Rose is een van de bewoners en praat er vol lof over.
Iets meer dan vijftig jonge vluchtelingen namen ruim twee jaar geleden hun intrek bij De Akert. Er wordt gezocht naar een alternatieve locatie, maar tot die tijd delen ze het gebouw met tientallen studenten. Onder hen ook Rose, die Fysiotherapie studeert en sinds augustus in het voormalige woonzorgcentrum woont. Ze kwam er terecht via Fontys, die hier woonruimtes beschikbaar stelt voor internationale studenten. “Omdat ik laat begon met zoeken, was dit een van de laatste opties”, zegt Rose.
Toch nam ze de kans met beide handen aan, de vele bezwaren negerend die buurtbewoners in eerste instantie tegen de (tijdelijke) vluchtelingenopvang hadden. En die bezwaren blijken ook helemaal niet nodig, zegt Rose. Want het is prima toeven daar in die Geldropse woonwijk.
“Buurtbewoners hoeven in ieder geval niet bang te zijn voor overbevolking. Als ik een wandeling door de wijk maak, kom ik bijna niemand tegen. En bovendien is delen ook geven. Als de buurtbewoners in de schoenen van de asielzoekers hadden gestaan, weet ik zeker dat ze dankbaar zouden zijn voor een plek waar ze zich veilig kunnen voelen en die ze tijdelijk hun ‘thuis’ kunnen noemen.”
Uitnodiging
Zelf ervaart Rose de vluchtelingen als fijne buren. Een hele sterke connectie heeft ze er niet mee, maar toch: “Als ik ze zie, groeten we elkaar en gaan we weer verder met onze dag. Een keertje hebben ze ons uitgenodigd om langs te komen, en toen hebben ze de tafels vol gezet met eten en drinken. Een paar huisgenoten en ik hebben toen met hen gepraat, zijn meer over ze te weten gekomen, onder meer over waar ze vandaan komen. We voelden ons heel erg welkom.”
En daarmee wil ze ook meteen alle vooroordelen van tafel vegen die sommige mensen over vluchtelingen kunnen hebben. Deze groep jonge mensen had, zo vertelt Rose, namelijk niet zelf de keuze om een eigen woonplek uit te zoeken. “Het is belangrijk om te onthouden dat zij niet zijn opgegroeid met dezelfde kansen en vrijheid als wij”, aldus de student. “Andersom hoop ik ook dat een beetje sociaal contact met mensen buiten het azc hen kan laten begrijpen dat niet iedereen hen als ‘last’ ziet en dat hun aanwezigheid welkom is, vooral in deze moeilijke tijden en met de extreem veranderende politieke opvattingen.”
Aanrader
Al met al is Rose hartstikke blij met haar woonplek én met haar buren. Een groep mensen die overigens niet alleen uit jonge azc’ers bestaat, maar ook heel veel andere internationale studenten. Net zoals Rose, die zelf een deels Franse en deels Nieuw-Zeelandse nationaliteit heeft.
“Om eerlijk te zijn was ik in eerste instantie een beetje bezorgd over met wie ik zou gaan samenwonen en wat deze plek te bieden had. Maar in de afgelopen maanden heb ik me gerealiseerd dat samenwonen met mensen die in dezelfde situatie zitten als jij, écht helpt bij het opbouwen van een band en het uit je schulp kruipen. Ik zou dit iedereen aanraden!”