Waardeloze feedback
Studenten, zo bleek uit onze laatste onderwijsevaluatie, vinden het verschrikkelijk als docenten taalmodellen gebruiken om feedback te geven. Iets wat dus regelmatig schijnt te gebeuren.
En studenten hebben natuurlijk helemaal gelijk.
Feedback vragen mag namelijk best ongemakkelijk zijn. Soms hebben docenten geen tijd. Soms moet je iets inplannen. Soms ontstaat er dan stress. Allemaal leermomenten. Allemaal de bedoeling. Docenten, die altijd razendsnel feedback kunnen geven dankzij taalmodellen, zitten leren dus ook in de weg.
Als tweede, noem me ouderwets, hoort een docent moeite te doen om feedback te geven op werk waar de student moeite voor heeft gedaan. Een heel portfolio laten lezen door een taalmodel en dan automatisch feedback genereren op basis van leeruitkomsten is niet alleen onfatsoenlijk maar ook een vrijbrief voor studenten om zelf ook portfolio’s vol te laten storten door taalmodellen.
Ten slotte: het wordt weliswaar steeds onduidelijker voor welk beroep we studenten opleiden, maar het wordt wel steeds duidelijker wat voor studenten we willen opleiden. Kritische denkers, doorzetters, mensen met empathie. Feedback is dan cruciaal en die kun je alleen geven als mens. Immers, alleen als mens zie je de mens tegenover je. Feedback geven met een computer is de student tegenover je ook terugbrengen tot een computer.
En ja, misschien hadden de studenten ongelijk. Misschien geeft niemand van mijn collega’s feedback met een taalmodel. Misschien zijn sommigen gewoon zo methodisch, technocratisch en afgestompt dat hun feedback precies lijkt op dat van een taalmodel.
Dat zou ook kunnen.
Maar of dat nu een geruststellende gedachte is.
Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.
Of het nu aan de werkdruk ligt of aan de vele wisselingen van docenten weet ik niet, maar de motivatie daalt hiermee wel naar een dieptepunt. Over een dieptepunt gesproken: de feedback op haar afstudeeronderzoek luidde: 'Vraag je medestudenten om feedback...', terwijl de grote meerderheid een onvoldoende heeft en zelf vastloopt in de materie.
Ik vraag me dan toch echt af: waar ligt de grens tussen zelfstandigheid en het aan je lot overgelaten worden?
Mijn tip: geef inspirerende feedback die motiveert en hen iets leert.
Ik geef nauwelijks feedback op het artefact zelf (is ook beleid), want studenten genereren veel met taalmodellen. Als ik dan ga zitten polijsten, geef ik in feite feedback op chat pietje. De enige plek waar ik nog met zekerheid leren en begrip kan ‘zien’, is het betekenisvolle gesprek: waarom koos je dit, wat heb je geprobeerd, waar zat je twijfel, wat neem je mee naar de volgende stap?
Feedback is voor mij geen document dat je borgt, maar een relatiehandeling... en wat een student ermee doet is voer voor het volgende gesprek, niet iets dat ik met een vinkje moet bezegelen. Dus ja: AI kan waardeloze feedback versnellen. Maar de diepere kwaal is dat we soms überhaupt al waardeloze, willekeurige feedback normaliseren... en dan krijgt AI de schuld van iets dat eigenlijk over aandacht gaat. 👀
Het TGO onderwijs vraagt om meer portfolio's. Dit met het idee om de docent te ontlasten.
Meer en vooral goede feedback betekend meer werk en zal enkel meer druk op docenten opleveren. Tenzij inderdaad AI veelvuldig portfolio's van feedback zal gaan voorzien. Maar moeten we dat willen...
Ik denk na waar ik Ai inzet. Niet voor het geven van feedback AAN de student maar voor het voorbereiden van feedback DOOR de docent. Bij een portfolio van 60 bestanden (ja die krijg ik) en veel verschillend bewijsmateriaal helpt Ai om overzicht te krijgen en hiaten te signaleren. Ik hoop met Ai mijn tijd meer te verschuiven naar het gesprek.
Dus ik ben het met je eens dat je AI niet moet inzetten om feedback te produceren. En je moet met de student in gesprek gaan en blijven, niet alleen feedback intypen (met of zonder AI)
En daar zit -net zoals dit werkt voor studenten- het verschil. Denkwerk en kritisch beoordelen hoort bij mensen, uitwerking gaat best goed met AI. Sterker nog, scheel behoorlijk wat typwerk. Wel natuurlijk opletten voor het noemen van namen etc, ivm GDPR. Maar dat mag inmiddels vanzelfsprekend zijn hoop ik.
Alleen als een docent nuttige vaardigheden en expertise heeft die het niveau van de student (ruim) overschrijden, en deze inzet (met of zonder AI) op een manier dat het meerwaarde heeft voor de student, hebben we als docenten nog een baan.