Voor de tweede keer opa

Op donderdagochtend hebben we altijd een standup. In vijftien minuten worden de belangrijkste zaken doorgenomen. Er werd getrakteerd. Een collega was voor de tweede keer opa geworden.

Hij trakteerde op voorverpakte beschuit met muisjes: de diepvriespizza of dubbelvla onder de beschuit met muisjes. Lekker makkelijk, maar zoals iedereen die wel eens over technologie nadenkt weet: makkelijk is lang niet altijd beter. De kleine, ronde koekjes met vastgeplakte op muisjes lijkende substantie waren ultra-voorbewerkt, super ongezond en megazoet.

Ik at er drie.

Terwijl de felicitaties in het rond gingen, vulde mijn hoofd zich met vragen. Kun je eigenlijk wel voor de tweede keer opa worden? Is niet de juiste formulering: ik heb een tweede kleinkind gekregen? Is het niet zo dat als je eenmaal iets bent, opa in dit geval, je het dan niet meer kunt worden? 

Of wel? Misschien als je kleinkind overlijdt, iets met natte vingertjes en een stopcontact, en dan krijg je later opnieuw een kleinkind. Misschien ben je dan voor de tweede keer opa geworden. Maar, zou voor de tweede keer opa worden dan niet gepaard moeten gaan met een lach en een traan? En niet met voorbewerkte beschuit met muisjes? Of is het zo dat als je eenmaal opa bent geworden, je dat altijd blijft. Ook als je eerste kleinkind zijn grote hoofdje noodlottig tussen een paar spijltjes stak?

Intussen was de standup beland bij de rondvraag. Iemand vroeg of ik nog vragen had. Ik had er een heleboel.

Maar ik schudde mijn hoofd van nee.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.