Virtual assistant

Trendwatchers praten graag over PVA’s. Persoonlijke Virtuele Assistenten. Bijvoorbeeld: slimme software, die jou door en door kent, boekt voor jou zelfstandig een reis, hotel en dat fijne restaurantje in Berlijn. Of software, die het archief van mijn collega Joeri met tienduizenden natuurfoto’s opschoont, omdat de PVA precies weet welke natuurfoto’s Joeri leuk vindt.

En voor de duidelijkheid: het zijn foto’s van everzwijnen.

Het lijkt toekomstmuziek, maar dat is het niet. Pas kreeg ik bijvoorbeeld een mail, die als volgt begon:
“Hallo! Ik weet precies wie jij bent.”

Dat begon goed. De mail ging verder:
“Je geniet echt van het surfen op pornowebsites terwijl je spannende video's bekijkt en ervaart onvoorstelbare voldoening. Eerlijk gezegd kon ik het niet laten om enkele van je zeldzame solo-sessies op te nemen en ze te bundelen in enkele video's waarin je eindelijk masturbeert en ejaculeert.”

Ja hoor, dacht ik. Dat ben ik. Door en door. Daarna werd het nog interessanter:
“Ongeveer een paar maanden geleden slaagde ik erin volledige toegang te krijgen tot alle apparaten die je gebruikt om op internet te surfen. Ik heb toegang tot al je bestanden, je applicaties en je e-mail. Ik kan alles op je computer besturen en doen.”

Fontys had de mail als ongewenst bestempeld. Onbegrijpelijk. Dit was duidelijk een PVA. Eentje die mij door en door kende en mijn computer kon besturen. Die zou vast feedback kunnen geven aan mijn studenten. Enthousiast scrolde ik door. De prijs was slechts 1500 euro.

Te betalen in Bitcoin.
Binnen 24 uur.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van diverse boeken, waaronder Digitale Gremlins. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.