Tikkie teleurgesteld

Technologie verandert ons en het verandert hoe wij de wereld zien. Ook neutrale technologie. Met studenten bespreken we als voorbeeld vaak Tikkie. Wat vinden we van een Tikkie van 0,39 cent? Prima? Of zou Tikkie een ondergrens moeten hanteren? Wie worden door de technologie bediend? De vrekken of de vrijgevigen?

Ik denk de vrekken, maar soms verandert de Tikkie-technologie ook hun wereld op een onverwachte manier. Zo belandde ik met carnaval op maandagnacht in een shoarmatent in Breda met iemand wiens naam ik niet zal onthullen, maar laten we hem voor het gemak Bram noemen. De naam van de shoarmatent, een begrip in Breda, is Shato, maar sinds ik er ooit mijn 12,5 jarige bruiloft met drie gangen diner-dansant vierde staat het etablissement bij ons bekend als ‘Le Château’.

Bram, die dus eigenlijk geen Bram heet, is een notoire meelifter. Veel drinken, veel minder betalen. Je kent ze wel. Een vrek. Bij Le Château bestelde hij een broodje shoarma van 8 euro. Ik bestelde de Shoarma Schotel van 17 euro. “Betaal jij maar Bram,” zei ik, “en stuur me maar een Tikkie.”

De volgende ochtend kreeg ik een Tikkie van 12,5 euro. Blijkbaar voelde Bram, ondanks zijn notoire krenterigheid, ook wel aan dat hij het slecht kon maken om mij 17 euro in rekening te brengen. Ik betaalde per omgaande. Tevreden glimlachend keek ik naar het springende poppetje op het scherm met daaronder de tekst: Bram is superblij dat je betaald hebt!

Ja, dacht ik, of misschien een Tikkie teleurgesteld.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en auteur van onder meer Digitale Gremlins en Pretty Wild Woman. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.