Sappig verhaal

De man stelde zich voor als eigenaar van een consultancybedrijf dat programmeurs leverde voor het aanpassen van SAP-bedrijfssoftware. Big business, want er moet altijd veel versleuteld worden aan de saaie software van het Duitse Systemanalyse Programmentwicklung.  

Hij vertelde dat hij geen mensen meer rekruteerde die recht van school kwamen. “Dan krijg ik misschien mensen in huis die nooit goed hebben leren programmeren,” zei de man. “Die op school vals gespeeld hebben met AI. Dertigers zijn ideaal, die kunnen goed programmeren en leren vanzelf werken met generatieve AI.”

De man had een punt. Hoe weten werkgevers nog zeker dat studenten over de skills beschikken die hun diploma belooft? Natuurlijk, dat was altijd al vaag, maar het wordt steeds mistiger. Zijn ze beter dan ooit omdat ze samen weten te werken met generatieve AI? Of kunnen ze helemaal niets?

Misschien, zei ik tegen de man, moeten we terug naar ouderwets toetsen. Pen en papier (genAI werkt immers ook zonder internetconnectie). Of met een schoollaptop. Een mondelinge toets. Het liefst in een gymzaal.

En tegelijkertijd studenten alles aanleren over generatieve AI. Supergeavanceerde toepassingen binnen hun toekomstige beroep. En dat ook toetsen, maar in een compleet ander traject.

En vooral blijven uitleggen aan studenten dat ze geen computers zijn. Je bent geen neo-liberaal product dat ernaar streeft productiever en efficiënter te worden. Je bent een mens. Je bent op aarde om jezelf zo enthousiast en liefdevol mogelijk kapot te maken.

De eigenaar knikte en wandelde weg. 
Zeker op zoek naar een sappiger verhaal, dacht ik.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.