Politici en de Fabeltjeskrant

Ik las de verkiezingsprogramma’s van alle politieke partijen die al in de Tweede Kamer zitten. Om te weten wat elke partij wil met het hoger onderwijs en met studenten. Voor mijn werk, uiteraard. Voor mijn plezier lees ik wel andere dingen. 

En daarin ben ik niet de enige. Niemand, zo weet ik zeker, doet dit voor zijn lol. Hooguit prompten sommigen AI om die woordenbrij in twee zinnen samen te vatten (veel succes daarmee trouwens, als je daarop je stem gaat baseren).

Ik schreef het al eens eerder: feiten doen er niet meer toe. Te saai, niet wat mensen willen horen of lezen. Dat weten ook de samenstellers van die partijprogramma’s. Politieke wensenlijstjes vol wensdenken, waarvan de schrijvers al te goed weten dat het nooit allemaal realiteit zal worden. Omdat we in een coalitieland leven. Omdat we lid zijn van de EU. Omdat…, enzovoorts.

Een stemadvies? Ga ik niet geven. Nou ja, dit dan: kies een partij die in elk geval de democratie en de grondwet respecteert, die oog heeft voor iedereen en niet op voorhand één deel van de bevolking uitsluit of bevoordeelt. 

En ja, dat is deels wel in die programma’s te vinden. Maar verder zijn dat eigenlijk gewoon saaie sprookjes. Iedereen zou het liefst in sprookjes geloven. Helaas ben ik zelf net iets te oud voor de Fabeltjeskrant.

Je kunt natuurlijk ook op zijn Amerikaans stemmen: op een persoon. Kan. Mag. Zelf vertrouw ik de ene politicus wat meer dan de andere, maar onder aan de streep: niet eentje. Want politici zijn precies als mensen. Met dezelfde mensen wensen. En dezelfde mensen streken. Maar dat komt nooit in de krant. Behalve in Fabeltjesland.

Jan Ligthart is hoofdredacteur van Bron. De meningen en standpunten in zijn columns zijn persoonlijk, niet die van de redactie. Lees hier zijn eerdere columns.