Parkeerprobleem
Ik woon in een wijk met jarendertighuizen, tweeverdieners en overal op de stoep veel te grote auto’s. P.C. Hooft-tractors. De garages die er zijn, staan vol met oldtimers, bakfietsen en VanMoof e-bikes. Pas kwamen vrienden op bezoek voor een etentje. Ze klaagden over parkeren in mijn wijk.
Het begon met: ‘Als ik hier zou wonen, zou ik gek worden….’ en eindigde met een lofzang op hun oprit. Ik schraapte mijn keel. “Kijk”, zei ik, “als ik thuiskom dan is er soms een parkeerplaats voor mijn deur en heb ik een geluksmoment. Soms moet ik rondrijden en dan baal ik. Maar het is nooit saai.”
“Daarnaast ken ik elk mogelijk plekje, weet ik precies welke buren wanneer welke gaten laten vallen en beschik ik over ongeëvenaarde parkeerkwaliteiten. Als er een WK inparkeren zou zijn, was ik kanshebber. Dat missen jullie allemaal met je oprit. Opritten zijn saai.”
De technofilosoof in mij kwam daarna niet meer van zijn spreekstoel af. “Daarom ga ik elke werkdag naar Fontys. Soms is er file, soms heb ik geluk, soms zijn mijn collega’s of studenten stom, soms lig ik in een deuk, maar het is nooit saai. Thuiswerken vind ik wel saai. Het is gemakkelijk, maar vlak, net als een oprit. Technologie maakt alles makkelijker, maar gemakkelijk is ook minder waardevol. Frictie is fijn. Frictie kweekt skills. Zeker als het om parkeren gaat.”
Ik heb geen parkeerprobleem, besloot ik. “Jullie, met je saaie oprit, jullie hebben een parkeerprobleem.”
Echt gezellig werd het etentje daarna nooit meer.
Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.
"Als ik thuiskom dan is er soms een parkeerplaats voor mijn deur en heb ik een geluksmoment."
Fantastisch. Ik heb dat geluksmoment elke dag. Soms zelfs meerdere keren per dag als ik mijn oprit zie.
"Opritten zijn saai."
Dat is natuurlijk een mening. Persoonlijk vind ik belastingaangifte ook saai, maar ik ga daarom niet expres mijn administratie verspreiden over vijf verschillende schoenendozen om wat meer avontuur in mijn leven te brengen.
"Frictie is fijn. Frictie kweekt skills."
Absoluut. Daarom overweeg de afstandsbediening weg te doen om mijn looptechniek te verbeteren.
Zelf houd ik het voorlopig bij mijn oprit. Niet omdat ik bang ben voor uitdaging, maar omdat ik mijn uitdagingen graag kies. En eerlijk gezegd geeft het ook een bijzonder warm gevoel om glimlachend te luisteren naar verhalen van mensen die nog steeds een parkeerplek zoeken. 😄🚗
Ik vraag me ook altijd af wat er in de auto van de overburen gebeurt als de schuin-overbuurman 5 minuten en 13x steken nodig heeft om zijn bolide enigszins in de buurt van de stoeprand te krijgen. Aandoenlijk is het bijna. Stoicijns blijft ie altijd wel, ik denk de overbuurvrouw ook.
Zelfgenoegzaamheid en medelijden vechten om voorrang, terwijl ik turend door de luxaflex aan mijn koffie slurp.
Mijn heerlijkste levensmotto is dan ook: 'Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?'
Wel jammer. Want juist die mensen maken de saaie, voorspelbare wereld tot een sprankelende, communicatieve wereld waar je je heerlijk in kan verwonderen.