Oxford en hbo

Een paar maanden geleden stuurde ik een voorstel in om te spreken op een conferentie over AI en onderwijs. Tot mijn verrassing en blijdschap werd dit gehonoreerd: ik mocht mijn verhaal komen vertellen, en wel op een bijzondere plek: Oxford University.

De conferentie duurde twee dagen en vond plaats in St. John’s College en Pembroke College. Alleen al de setting was indrukwekkend: eeuwenoude gebouwen, formele diners “op z’n Engels”, en een sfeer die bijna vanzelf academisch aanvoelt.

De meeste sprekers waren promovendi of hoogleraren. Hun presentaties waren heel wetenschappelijk opgebouwd: onderzoeksvragen, methodes, data en voorstellen voor vervolgonderzoek. Waardevol, maar ook een andere wereld dan ik gewend ben vanuit het hbo. Mijn verhaal was juist praktisch: wat kan AI in het onderwijs, wat kan het niet, en hoe pak je dat concreet aan? Precies die tegenstelling maakte het interessant.

Maar er zat nóg een onverwachte twist aan mijn Oxford-avontuur. Het was namelijk helemaal niet zeker of ik überhaupt kon gaan. Ik zat midden in een kidneystorm, een niersteen die wel pijnlijk was, maar gelukkig niet zó pijnlijk dat ik moest afzeggen. Met pijnstillers in de tas ben ik toch gegaan. 

Tijdens mijn presentatie vertelde ik daar luchtig iets over, en achteraf hoorde ik van een Nederlandse collega dat een aantal mensen in de zaal hun hand voor hun mond sloegen van verbazing. Typisch Nederlands natuurlijk, om zoiets persoonlijks zomaar te delen. 

Daar leer je ook weer van. Wat ik vooral meeneem: het besef dat we vanuit het hbo een belangrijke rol spelen in het toegankelijk maken van AI. Het gaat niet alleen om theorie en onderzoek, maar ook om de vertaling naar de praktijk.