Meer is digitaal dan je denkt

Het moment dat Canvas eruit ligt, besef je eigenlijk pas hoeveel van je studie zich online afspeelt.

Opdrachten uploaden, feedback ontvangen, roosters checken, lesmateriaal terugvinden, mededelingen lezen, groepsprojecten organiseren, zelfs aantekeningen maken: het gebeurt voor veel studenten tegenwoordig digitaal. Zonder dat je er echt bij stilstaat, is een groot deel van je studententijd verplaatst naar schermen, platforms en systemen.

En eerlijk? Daar dacht ik eigenlijk nooit zo over na. Tot nu.

De recente situatie rondom de beveiliging van Canvas liet ineens zien hoe afhankelijk we zijn geworden van digitale omgevingen. Niet per se omdat er direct paniek ontstond, maar vooral omdat je opeens merkt hoeveel dagelijkse vanzelfsprekendheden stil kunnen vallen. Wat doe je als je niet bij opdrachten kunt? Waar vind je lesinformatie? Hoe blijf je op de hoogte?

Toch merkte ik bij mezelf iets opvallends: ik voelde eigenlijk geen grote paniek.

Misschien omdat er vanuit school vrij snel communicatie kwam. Er werd duidelijk gemaakt wat er aan de hand was, welke systemen wel en niet geraakt waren, en dat bepaalde omgevingen, zoals portfolio’s, anders beveiligd zijn. Juist die duidelijkheid gaf vertrouwen. Niet omdat het probleem daarmee meteen opgelost is, maar omdat je merkt dat er grip wordt gehouden op de situatie.

En misschien kijk ik daar nét iets anders naar omdat ik communicatie studeer en op dit moment ook het vak crisiscommunicatie volg.

Daardoor dacht ik niet alleen als student: Help, hoe moet dit nu? Maar ook vanuit een heel ander perspectief: Interessant… hoe pak je zoiets communicatief aan?

Want bij een crisis draait het niet alleen om de technische oplossing. Natuurlijk moet het probleem worden opgelost, maar minstens zo belangrijk is wat er daaromheen gebeurt. Hoe informeer je studenten zonder extra onrust te veroorzaken? Hoe blijf je transparant zonder onnodige paniek te creëren? Hoe zorg je ervoor dat mensen vertrouwen houden?

Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet.

Juist in situaties waarin mensen weinig informatie hebben, vullen ze zelf de gaten in. En meestal niet met de meest rustige scenario’s.

Daarom vond ik dit, hoe vervelend de aanleiding ook is, een interessant praktijkvoorbeeld. Niet alleen van digitale afhankelijkheid, maar ook van de kracht van goede crisiscommunicatie.

Soms zit een leerzame les niet in een collegezaal, maar midden in een onverwachte situatie.

En misschien is dat wel mijn grootste inzicht: niet dat alles digitaal kwetsbaar is, want dat weten we ergens allemaal wel, maar dat vertrouwen vaak niet ontstaat doordat er niets misgaat.

Vertrouwen ontstaat door hoe je communiceert als er wél iets misgaat.

 Jenna van Lier is derdejaars studente Communicatie in Eindhoven