Tilburg,
15
juli
2020
|
09:04
Europe/Amsterdam

LSVb: 'Tilburg slechtste studentenkamerstad'

In een verkiezing van de ‘Beste Studentenkamerstad 2019’ van de Landelijke Studentenvakbond (LSVb) eindigt Tilburg stijf onderaan. De op één na grootste Fontys-stad scoort slechts 15 van de 45 punten. Ook in de praktijk blijkt de Tilburgse kamermarkt weerbarstig. “Ik voel me keihard gediscrimineerd.”

De jury beoordeelt op de factoren verhuur (particulier of via corporaties), informatievoorziening en speciale stimuleringsprojecten. Van de dertien getoetste studentensteden komt Maastricht met 27 punten als beste uit de bus.

Eindhoven scoort net iets beter dan Tilburg (20 punten). 
Amsterdam staat op nummer twee. Die stad heeft een groot kamertekort, wat aangeeft dat dit onderwerp in deze ranking niet het belangrijkste is.

Tentenkamp
De jury lijkt nogal te zijn geschrokken van het feit dat Tilburg vorige zomer een noodcamping moest inrichten voor (met name) internationale studenten. ‘De universiteit heeft zich de afgelopen jaren internationaal goed geprofileerd en groeit daardoor sneller dan de meesten aan zagen komen. Hiermee staat de stad voor een huisvestingsvraagstuk waar het in 2019 nog geen antwoord op heeft kunnen formuleren’, zo duidt het rapport de tijdelijke noodopvang.

Overigens was dit een tijdelijk probleem, getuige een in het juryrapport geciteerde Kamerbrief Voortgang Landelijk Actieplan Studentenhuisvesting. Die stelt op 24 juni 2019 dat het geconstateerde Tilburgse kamertekort ‘nihil’ is. Pas over vijf jaar wordt er weer krapte van 1050 kamers verwacht.

Middenmotor
Toch laat Tilburg wel degelijk zaken liggen. Zo beschikt de stad niet over een corporatie exclusief gericht op studentenhuisvesting. De jury berekent dat partijen als WonenBreburg en Student Housing Holland (SSH) gezamenlijk zo’n 2100 eenheden aanbieden, maar op een totaal van 12.600 uitwonende studenten is dat weinig.

Tilburg eindigt in de middenmoot De 'vijfsprong' in centrum Tilburg.wat betreft de scores voor verhuur. Op de particuliere verhuur staat deels een rem door het spreidingsbeleid van de gemeente ‒ binnen een straal van 50 meter mag slechts één studentenhuis gesitueerd zijn ‒ en de relatief dure Kamerverhuurvergunning.

Volgens de jury komt de oplossing van het huisvestingsvraagstuk daardoor voor een groot deel terecht bij commerciële marktpartijen. Woonconcepten zoals de Cobbencampus of het SSH-aanbod zijn echter ‘aan de prijs’ door hoge huren en servicekosten.

Geen speciale projecten
Tilburg scoort met name slecht op ‘informatievoorziening’ en ‘projecten’ (in beide gevallen 2 punten). Bij die eerste is het scheef dat de infovoorziening voor (potentiële) verhuurders beter is dan die voor de studenten zelf.

Ook qua speciale projecten gebeurt er weinig in Tilburg. Hier onderscheidt winnaar Maastricht zich bijvoorbeeld met een ‘Match’-project, waarbij studenten een bijdrage in de huurkosten ontvangen als ze zich inzetten voor hun woonomgeving. Bovendien blinkt die stad uit door de Engelstalige informatievoorziening aan internationalen.

Gelukkig zijn er lichtpuntjes. De jury constateert dat het debat over huisvesting in Tilburg inmiddels is losgebarsten. Mede door toedoen van een studentenfractie in de Universiteitsraad is een begin gemaakt met een convenant waarin een integrale aanpak van studentenhuisvesting komt vast te liggen. [Frank van den Nieuwenhuijzen]

Dutch Only?

Een probleem dat de LSVb niet betrekt in haar onderzoek is het ‘Dutch Only’ in kameradvertenties. Dat het buiten de deur houden van internationale studenten ook op de Tilburgse kamermarkt speelt blijkt uit het relaas van Eva De Vriendt uit Antwerpen. Haar zoon [die liever anoniem wil blijven, red.] start na de zomer bij Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg.

“Sinds 27 april zoeken we naar een kamer in Tilburg. Dat gaat via alle kanalen: Facebook, particulier, woningcorporaties, en tal van websites met image0.jpegkameraanbod. Dagelijks besteed ik er minstens een uur aan. Als ik reageer krijg ik meestal onmiddellijk negatief antwoord. Aan hospiteren komt mijn zoon niet eens toe.”

De afwijzingen zijn algemeen en worden niet beargumenteerd. “Het blijft bij dooddoeners als: Helaas moeten wij u meedelen dat de keuze op een ander is gevallen… Je krijgt nooit gerichte feedback. Erachteraan bellen doe ik niet omdat ik voor mijn gevoel voor een voldongen feit sta.”

“Omdat ik inmiddels heel wat aankomende Belgische studenten ken voor wie hetzelfde geldt, kwamen we op het idee om dan maar gezamenlijk een appartement te huren in Tilburg. We staan financieel sterk en bieden aan om voor vier jaar lang onafgebroken te huren. Ook dan worden we langs de kant geschoven.”

Het waarom is haar onduidelijk. “Van Dutch Only heb ik inmiddels ook vernomen. Maar ik dacht dat het daarbij om de taal ging. Wel, blijkbaar is het toch het Belg-zijn. Ik schrik daarvan. Ik voel me inmiddels keihard gediscrimineerd.”

Eén van de bevindingen uit het LSVb-onderzoek doet bij De Vriendt onmiddellijk een belletje rinkelen: de gebrekkige informatievoorziening. “Veel info krijg je via niet-openbare aanbiedingswebsites waarvoor je eerst inschrijvingskosten moet betalen. En toen we als groepje Belgen zelf wilden huren, bleek dat we voor zo’n constructie een Kamerverhuurvergunning moesten hebben. Dat had ik nog helemaal nergens kunnen vinden.”

Reacties (0)
Bedankt voor uw bericht.