Kleding lenen als een Swapfiets: werkt dat?
Geen kleding kopen, maar lenen. Een beetje zoals dat ook met fietsen wordt gedaan bij Swapfiets. Honderd deelnemers gaan die uitdaging het komende half jaar aan in Tilburg. Wat dat met hen doet en hoe succesvol de nieuwe formule is, onderzoeken onderzoeksbureau TNO en het in oprichting zijnde Fontys-lectoraat Marketing in Beweging.
Het lectoraat Marketing in Beweging (in oprichting) houdt zich in het kader van duurzame economie al langer bezig met kledinginitiatieven. Onlangs werd er bijvoorbeeld op campus Stappegoor sportkleding ingezameld voor het concept Free Fashion. Het project waar het lectoraat nu mee bezig is, bouwt daarop voort.
“Kleding is er voldoende”, legt docentonderzoeker Nanny Kuijsters uit. “Het doel van Free Fashion is om op een andere manier met kleding om te gaan. Dus niet kopen, gebruiken en wegdoen, maar ruilen. Veel meer richting de deeleconomie.”
Met het nieuwe gesubsidieerde onderzoeksproject ziet dat er als volgt uit: honderd mensen uit Tilburg kopen een half jaar lang geen kleding. In plaats daarvan lenen ze kleding bij een gezamenlijke ‘kledingkast’ op de Textielcampus vlakbij het Textielmuseum. Die kan eigenlijk beter omschreven worden als een winkel met tweedehands kleding, beschikbaar gesteld door de stichting van This Is Free Fashion. Er zijn winterjassen, broeken, jurkjes en pakken, maar ook complete kerst- of galaoutfits.
Onderzoek
Tijdens de zes maanden dat het project loopt - het is vorige week van start gegaan - wordt er achter de schermen onderzoek gedaan door onderzoeksbureau TNO. Fontys biedt daarbij ondersteuning door een adviserende rol aan te nemen. “Met het project willen we nagaan wat het met mensen doet als ze een half jaar geen kleding kopen. Welke emoties roept dat op? Waar lopen ze tegenaan als ze minder kleding kopen en meer ruilen? Dat willen we meten en in beeld brengen.”
Als het project na een half jaar succesvol blijkt, wordt het mogelijk opgeschaald. Misschien dat dan niet alleen Tilburgers er gebruik van kunnen maken, maar ook inwoners van andere steden. De gemeente Noord-Brabant, één van de werkveld partners, zou dat volgens Kuijsters graag zien.
Of misschien kunnen er behalve kledingstukken ook schoenen en accessoires worden geruild. En dat zou dan bijvoorbeeld kunnen in de vorm van een abonnement, waarbij je een relatief laag bedrag per maand betaalt en daarvoor een bepaald aantal items mag lenen. Maar hoeveel items dat zijn? En hoe lang men die vervolgens mag lenen? Ook dat moet allemaal nog onderzocht worden.
Win-win-win
Uiteindelijk zou het project op verschillende vlakken vooruitgang moeten boeken. Kuijsters: “Ten eerste is het klimaatbewust omdat er op deze manier minder kledingafvalverwerking zou zijn. Daarnaast is er nog de sociale duurzaamheid: als er minder kleding gemaakt wordt, krijg je ook minder druk op kinderarbeid. En tot slot kan het ook kostenbesparend zijn. Het kopen van kleding, en zeker duurzaam ontwikkelde kleding, is duur en niet altijd mogelijk voor mensen met een smalle beurs. Kleding ruilen zou voor die groep een mooie oplossing kunnen zijn.”