Hypocriet

Op een terras babbelde ik wat over sociale media en mijn afkeer ervan. Polarisatie, domheid, bla, bla, bla.
‘Weet je wat jij bent?’ vroeg mijn vriend ineens. 
‘Nou?’
‘Een hypocriet!’
‘Hoezo?’
‘Je zit constant op LinkedIn. Da’s ook sociale media, jongen.’

Mijn eerste instinct was om me te verdedigen. Iets over dat ik LinkedIn alleen zakelijk gebruik. En geen andere sociale media. En dat LinkedIn veel minder erg is dan TikTok of Instagram. Maar ik besefte ook: verdedigen is een doodlopende weg. Natuurlijk was ik schuldig aan hypocrisie. In ieder geval aan de ruime definitie ervan. Ik beweerde het éne, dat lukte ook vaak, maar soms deed ik het andere.

Hypocriet is een populair scheldwoord, ook in het hoger onderwijs. Jij maakt je hard voor het klimaat maar je vliegt wel naar een klimaatconferentie. Hypocriet! Op je leren schoenen! Jij staat voor gendergelijkheid, maar je bent wel een man met een secretaresse. Hypocriet!

Het probleem is dat er maar twee manieren zijn om hypocrisie te vermijden. Je moet perfect zijn of een klootzak zonder principes. Perfect ben ik niet, wie wel, en een klootzak wil ik niet zijn. Dus dan blijft er maar één optie over: hypocriet zijn. Het omarmen. Hypocriet zien als een compliment. Een geuzennaam voor mensen die het wat beter proberen te doen maar soms de plank misslaan.

Misschien is het tijd voor een hashtag voor gemankeerde wereldverbeteraars: #jesuishypocriet. Gerecyclede T-shirts kunt u bij mij bestellen. Tegen betaling, uiteraard. En ja, da’s ook hypocriet.
Daar mag ik dus best trots op zijn.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van diverse boeken, waaronder Digitale Gremlins. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.