Einde van de wereld

Ik bespeur bij medestudenten het gevoel dat hun twee jaar is afgenomen wegens corona en dat nu het moment is om ten volste te genieten van het leven. Een poging om verloren tijd van een cruciaal deel van je leven te herwinnen.

We moeten zeker niet onderschatten hoeveel invloed corona heeft gehad. Ik kan het persoonlijk niet helpen om corona te vermelden in veel van mijn columns. Soms voelt het als een dystopie of een schaduwrealiteit waar je alles mee kan vergelijken om te zien hoe beter we het nu hebben. 

Toch is de horror van die twee jaar iets dat elke generatie wel gedeeltelijk lijkt te hebben. De boomergeneratie voor ons had de koude oorlog en de dreiging van de atoombom. Ik denk aan het bekende nummer ‘De Bom’ van Doe Maar. Dat beschrijft een soortgelijk sentiment als dat van de coronacrisis maar dan vanwege een mogelijk nucleair armageddon dat ervoor zorgt dat we nu maar op z’n volst moeten leven. 

Vroeger de Tweede Wereldoorlog en werkloosheid, in de toekomst misschien het klimaat en de kans op een Derde Wereldoorlog; elke generatie heeft en krijgt wel een eigen einde van de wereld dat ervoor zorgt dat we moeten leven alsof het einde daadwerkelijk komt. Voor ons is dat corona. Alhoewel we allemaal van mening zijn dat het collectieve trauma van onze eigen generatie het ergste is, kunnen we misschien beter kijken naar hoe we met z’n allen op de mooiste manier kunnen leven en het einde van de wereld over kunnen slaan.

Tom Botma is derde/vierdejaarsstudent Fontys Journalistiek in Tilburg.