Een verlegen blaas

Een bekentenis. Ik heb al heel mijn leven pisbakkenangst: ik kan niet plassen als er iemand naast mij staat. Een verlegen blaas. 

Het is een serieuze handicap. In het stadion van NAC Breda bijvoorbeeld, sta ik steevast na drie halve liters bier tevergeefs schouder aan schouder met mannen-mannen die hun lustig sproeiende geslachtsdelen in knuistige knuisten houden. Een wedstrijd is zo nog meer een kwelling dan normaal.

Lange tijd hoopte ik dat het vanzelf over zou gaan, maar mijn blaas bleef verlegen. Ik probeerde van alles. Tot tien tellen, sommen maken, naar voegjes staren, maar niets hielp. Tot ik een jaar geleden bij toeval een oplossing ontdekte. Als ik tegelijk op mijn smartphone keek, was plassen geen probleem.

Als studenten in mijn klas naar hun smartphone staren, zijn ze in een compleet andere wereld. Het ding is zo hypnotiserend dat de omgeving verdwijnt. Maar dat principe, dat je helemaal je smartphone ingezogen wordt, kan dus ook in je voordeel werken. Althans voor mensen met een verlegen blaas.

Eerst tipte ik enthousiast vrienden met hetzelfde probleem (wij zijn met velen). Maar inmiddels ken ik ook de nadelen. De laatste tijd kan ik namelijk thuis, als ik alleen ben, ook niet meer zonder smartphone plassen. Iets in mij is geconditioneerd. 

Als technofilosoof snap ik hoe dat werkt én vind ik het verschrikkelijk. Immers, elke keer als ik nu naar de WC ben geweest voel ik me als Lance Armstrong in zijn hoogtijdagen na een plasje voor de dopingcontrole. Opgelucht. En bezorgd tegelijk.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van diverse boeken, waaronder Digitale Gremlins. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.