Docu vertelt emotioneel verhaal achter blikjeskoning

Wie regelmatig door het centrum van Tilburg loopt, zal hem ongetwijfeld kennen: Teun van Maurik. Misschien niet bij naam, maar wel van gezicht. Twee Journalistiek-studenten maakten een docu over de ‘blikjeskoning’ van Tilburg, waar een heftig levensverhaal achter schuilgaat.

De altijd sociale ‘blikjeskoning’ van Tilburg heeft een paar herkenbare punten. Te beginnen met zijn opvallende met blikjes bedekte hoofddeksels. Hij rijdt rond in een scootmobiel die voorzien is van twee grote tonnen (voor de blikjes natuurlijk), en je vindt hem meestal in de buurt van drukke plekken, zoals de Korte Heuvel, poppodium 013 of het Spoorpark.

Wie hem niet persoonlijk kent, zal misschien denken dat hij één van de vele blikjesrapers van Tilburg is. Maar hij is veel meer dan dat, weten Journalistiek-studenten Pien van Groenendaal en Meike Notenboom inmiddels. Zij kozen Teun uit als onderwerp voor een schoolopdracht. “We moesten een doelgroep kiezen waarvan je het gevoel hebt dat ze niet goed worden neergezet in de media”, legt Pien uit.

Dat werden dus blikjesrapers, waarvan veel mensen vaak denken dat het overlastveroorzakers zijn. “Maar Teun is juist het tegenovergestelde. Hoe vaker we hem spraken, hoe meer we over hem te weten kwamen. En hoe triester zijn verhaal eigenlijk werd. We wilden hem heel graag als onderwerp voor een documentaire, daar stemde hij mee in.”

Herseninfarct
Teun woont nu twee jaar in Tilburg na eerst jarenlang in Rijen te hebben gewoond. Ooit was hij een man die nooit stilzat. Iemand met een eigen bedrijf, een prachtige zangstem die hij maar al te graag aan het publiek liet horen en iemand met een familie. Maar dat hele leven viel als een kaartenhuis in elkaar toen zijn moeder ziek werd en niet veel later overleed. Vijf weken later overleed ook zijn zus. 

Teun had een eigen bedrijf en was vanwege de torenhoge kosten niet verzekerd, dus stoppen met werken zat er niet in. Hij bleef doorgaan, doorgaan, doorgaan. Met in totaal drie herseninfarcten als gevolg. Ook brak hij tot twee keer toe zijn rug. ‘Toen was het einde verhaal’, hoor je hem emotioneel zeggen in de documentaire van Pien en Meike.

“Toen wij hem voor het eerst spraken, hadden we geen idee dat hij zo’n heftig leven heeft gehad”, zegt Pien. “Ons idee voor de schoolopdracht was eigenlijk om meerdere blikjesrapers uit Tilburg te spreken, maar toen we wisten welk verhaal er achter Teun schuilging, veranderden we van gedachten. We hadden geen andere mensen nodig. Dit was een verhaal op zich.” 

Geen vrienden
Pien en Meike volgden Teun een paar dagen door de straten van Tilburg. Straten waar hij dagelijks meerdere keren met zijn scootmobiel doorheen rijdt om – zijn woorden – ‘een bietje die bakken af te struinen’. Niet alleen voor het geld, maar vooral om het contact met mensen te blijven houden. Om bezig te blijven. 

Het resultaat is een documentaire waar de twee studenten ‘uitmuntend’ mee beoordeeld zijn door school én die gepubliceerd is door Omroep Tilburg - vandaar ook dat Bron erover schrijft. Het is een project waar ze niet alleen zelf ontzettend trots op zijn, maar waar ook hoofdrolspeler Teun een traantje om heeft moeten laten. En waar misschien wel een eeuwige vriendschap uit ontstaan is. 

“We spreken Teun nog regelmatig. Met kerst ben ik nog bij hem langs geweest omdat hij alleen was. Hij heeft geen vrienden of familie, dus ik heb cadeautjes voor hem meegebracht en we hebben samen kerstlampjes opgehangen.”