Docent Jansen

Docent Jansen begeleidt een stagiair. Wekelijks geeft hij uitgebreide feedback en, vooruit, feedforward. Elke week negeert de student alle tips. Jansen probeert van alles. Niets werkt. De student haalt het niet.

Meteen daarna dient de student een klacht in. Niet genoeg feedback gehad. De examencommissie nodigt docent Jansen uit. Die vertelt dat hij de student minimaal vijftien keer heeft gesproken.

‘Waar staat die feedback?’ vraagt de commissie. 
‘Nergens,’ zegt Jansen. ‘Het waren gesprekken.’ 
‘Gesprekken?’
‘Ja.’ 
‘Dus er is geen bewijs van de feedback?’ Het woord ‘papertrail’ valt.
‘Jawel,’ zegt Jansen. ‘Ik ben het bewijs. Jullie betalen me 90.000 euro per jaar. Hoeveel bewijs wil je hebben? Als ik zeg dat het niet goed genoeg is, dat ik feedback heb gegeven, dan is dat zo. Daar heb je geen systeem voor nodig.’ 
‘Ja, Jansen, dat geldt voor jou, maar niet voor al je collega’s.’
‘Echt? Dus jullie betalen sommige docenten 90.000 euro per jaar én je vertrouwt ze niet? Fuck! Is dat niet urgenter dan zeuren over een papertrail?’

Jansen verloor. Vanaf dat moment mochten zijn studenten alleen nog schriftelijk feedback vragen. Jansen gaf alle feedback ook schriftelijk. Hij vermoedde dat studenten ChatGPT gebruikten, dus dat deed hij ook. Nu glimmen zijn feedbackdossiers en is het docentenleven rustiger. Soms denkt hij nog terug aan het gesprek. Dat hij probeerde uit te leggen dat ‘volgens de regels’ iets heel anders is dan ‘de bedoeling’.

‘Jansen, dit is het onderwijs,’ had de voorzitter gezegd. ‘Het is de bedoeling dat alles volgens de regels gaat.’  

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.