De onmisbare introvert

In de huidige samenleving is extraversie een gunstige eigenschap. In de persoonlijkheidsleer is extraversie een van de vijf persoonlijkheidsdimensies (Big Five), naast emotionele stabiliteit, altruïsme, openheid en consciëntieusheid. Een hoge score op extraversie duidt op sociale en energieke mensen die graag in gezelschap van anderen zijn. 

Introverte mensen zijn meer naar binnen gericht en laden over het algemeen op door alleen te zijn. Extraversie wordt gezien als het meest ideaal. In de meeste organisaties worden extraverte mensen verkozen boven introverte. En ook in het Fontys-onderwijs wordt de mondige student als wenselijk gezien. Ik ken overigens extraverte mensen die als je ze één onschuldige vraag stelt ze een half uur lang een verhaal afsteken, en het dan nog klaarspelen geen antwoord op je vraag te geven. Voor mij hoeft zoveel extraversie niet.

Qua leiderschap wordt extraversie als een wenselijke eigenschap gezien. Recent onderzoek toont echter aan dat juist introverte leiders veel te bieden hebben. Extraverte leiders worden gezien als ideaal, omdat ze daadkrachtig, besluitvaardig en dominant zouden zijn. De keerzijde is dat ze vaak het middelpunt van de aandacht willen zijn en dominant zijn in een discussie. 

Introverte leiders staan meer open voor andere ideeën en suggesties. Juist in dynamische en onvoorspelbare situaties is dat belangrijk. Van introverte mensen wordt vaak gedacht dat ze verlegen zijn of niet van mensen houden. Dit klopt niet. Ze zijn vaak erg goed in een-op-een contact en luisteren aandachtig.

Ik wil hierbij dus een lans breken voor de introverte medemens en introverte leider. Over het algemeen zijn dat mensen die eerst nadenken voordat ze wat roepen. Dat is bijzonder prettig.
Want laten we wel wezen de mensen die het meeste lullen, hebben vaak het minste te zeggen.

Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Ethisch Werken.