De nep-band die echt werd

Neon Oni, een Japanse metalband. 80.000 maandelijkse luisteraars op Spotify. Fans die de band in hun Wrapped hadden staan. Merchandise, videoclips, een Spotify-pagina met "Based in Tokyo". Alles klopte.
Alleen bestond de band niet.

De muziek was gemaakt met Suno. De bandleden waren verzonnen, inclusief namen, achtergrondverhalen en foto's. En niemand had het door. Of bijna niemand.

Totdat mensen beter gingen kijken. In de video's klopten handen niet helemaal. Details zaten net iets fout. Online speurders kwamen erachter dat de maker niet in Japan zat, maar ergens in Europa. Het verhaal viel uit elkaar.

Dan verwacht je dat het stopt. Dat de maker verdwijnt, een excuus plaatst, het project offline haalt. Hij deed iets anders. Hij zocht echte muzikanten in Tokio, vond er zeven, en liet hen de AI-nummers live spelen. De band die nooit had bestaan stond ineens op een podium. Met echte mensen en echte instrumenten. Ze hebben inmiddels meerdere optredens gedaan.

Wat blijft hangen is hoe bizar de volgorde eigenlijk is. Eerst fans, dan een band. Eerst de muziek, dan de muzikanten. Alsof je eerst een film kijkt en daarna pas de acteurs worden gecast.

Voor het hbo is dit geen randverschijnsel. Studenten kunnen dit ook. Iets maken dat overtuigt, dat goed genoeg is om te delen, zonder dat zichtbaar is wat van henzelf is. Als je alleen naar het eindresultaat kijkt, mis je iets essentieels.

Dat betekent dat we scherper moeten kijken naar het proces. Naar keuzes. Naar wat iemand zelf kan uitleggen, aanpassen en verdedigen. Niet omdat AI een probleem is, maar omdat Neon Oni laat zien hoe snel de volgorde kan omdraaien.

Eerst iets maken. En dan pas bedenken hoe echt het eigenlijk is.

Erdinç Saçan geeft les aan Fontys Hogeschool ICT en is AI-expert. Vorig jaar verscheen van hem het boek AI voor Iedereen. Lees hier zijn eerdere columns voor Bron.