De meubelmaker
Er was eens een meubelmaker, deze maakte met veel plezier al jarenlang mooie en functionele meubels. De klanten waren tevreden en blij met de tafels en stoelen. De meubelmaker werkte in een atelier en had alleen een ruimte nodig en gereedschap. De manager/eigenaar van het atelier verzorgde dit. De eigenaar liet zich af en toe zien om te kijken hoe het ging en om te kijken of de meubelmaker nog wat nodig had. Soms een nieuwe hamer of betere spijkers. Het was fijn, de meubelmaker ging elke dag met veel trots naar het werk.
Zo ging dit jaren. Tot het atelier werd overgenomen door een nieuwe eigenaar/manager. De nieuwe eigenaar was zelf geen meubelmaker maar een purpose driven, motivational, innovative inspirator. De eigenaar had een duidelijk beeld van hoe hij het meubelmaken zag. Bij een campfire meeting had deze namelijk het licht gezien: “Het moet anders!” Ze hadden meubels in het vuur gegooid en een nieuwe visie op het meubelmaken bedacht.
De meubelmaker kreeg een aantal vage instructies. Stoelen moeten vooral oncomfortabel zitten, zodat klanten zelf op zoek moeten gaan naar een houding en op die manier in beweging blijven. De tafel moet niet meer recht zijn. Op die manier worden de klanten creatief in hun borden en bekers op tafel zetten. De manager straalde, de meubelmaker niet en keek peinzend voor zich uit en sprak bezwaren uit. “Nee, het wordt fantastisch, zo gaan we het doen!” zei de ateliermanager.
De andere meubelmakers in het atelier werden stil, ze hielden van hun werk en hadden een hypotheek te betalen. Het zal wel goed zijn, dachten ze. Soms hoorde je een gesmoorde kreet of vloek en deze kwam niet altijd van een hamer op een vinger. Als de meubelmaker protesten uitsprak, zei de eigenaar: “Zie je niet dat je de andere meubelmakers kwetst? Kijk eens hoe hard ze werken!”
De meubelmaker verloor langzaamaan het plezier in het werk. De klanten kwamen af en toe vragen of ze nog een gewone stoel of tafel konden krijgen. Nee, dat gaat niet meer, zei de meubelmaker. En de klant zag nog net een traan van het gezicht van de meubelmaker op een scheve en gebutste stoel vallen.
De meubelmaker keek door de vochtige ogen naar het geliefde hout, pakte het gereedschap en bewerkte het mooie hout tot een onsamenhangend geheel van splinters en spijkers.
Er was ook eens een docent, die werkte al jaren met veel plezier bij Fontys…..
Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Mens en Technologie. Haar eerdere columns vind je hier.
Op een dag verscheen er een mysterieuze mist in Certitudia, die de heldere luchten vertroebelde en de zichtbare paden verborg. De Certitudianen, gewend aan de helderheid van hun kennis, waren verward en trachtten de nevelen te verklaren met hun opgedane wijsheden. Ze geloofden dat de mist een teken was van een naderende ondergang en sloten zichzelf op in hun huizen, omringd door hun vertrouwde boeken.
Onder de Certitudianen was er ook een groep die bekend werd als de Vestigatoren. Zij waren niet tevreden met de beperkte informatie en besloten de mist in te gaan om de waarheid te ontdekken. De Vestigatoren, met hun blik gericht op de horizon, lieten hun voetstappen achter in de vochtige aarde, hun paden verwevend met de nevel.
Ze keerden terug met handen vol vreemde zaden en verhalen over landen en kennis ver voorbij de muren van Certitudia die de lucht vulden met een zoete geur van mogelijkheden.
Die avond, in de schemering van Certudia’s kennisvelden, waar de laatste stralen van de zon de mistige lucht doorbraken, stonden de Vestigatoren hand in hand, hun ogen vol verwondering maar ook twijfel. Ze hadden paden bewandeld die geen kaart kon tonen, en hadden vragen gesteld waarop geen boek kon antwoorden.
“Zie,” spraken ze zacht, “wij hebben de horizon bevraagd en de sterren om raad gevraagd, maar nog steeds rusten er raadsels op onze schouders. Wij hebben niet alle antwoorden gevonden, noch hebben wij de sleutel tot elk mysterie.”
De Certudianen, achter hun vertrouwde muren, luisterden naar de echo’s van deze woorden. De Vestigatoren strekten hun handen uit, hun palmen open naar de hemel, een uitnodiging zo stil als de vallende avond.
“Kom,” fluisterden ze, “laten we samen de sluier van het onbekende optillen. Laten we onze kennis verenigen en samen zoeken naar wat verborgen ligt in de schaduwen van onze twijfels.”
En zo, in de zachte gloed van de ondergaande zon, begonnen de Certudianen te begrijpen dat de zoektocht naar kennis een reis is die men samen onderneemt, een pad dat zich ontvouwt met elke stap die men samen zet.
Praat met en -vooral- luister naar elkaar.
Als de meubelmaker protesten uitsprak, zei de eigenaar: “Zie je niet dat je de andere meubelmakers kwetst? Kijk eens hoe hard ze werken!” Ja, zo nietsontziend en manipulatief kunnen managers zijn. En zo lijkt het dan alsof nagenoeg iedereen de verandering steunt.
Quote: "Er was ook eens een docent, die werkte al jaren met veel plezier bij Fontys….."
Er was ook eens een docent, die werkte al jaren met hart en ziel en heel veel plezier bij Fontys. Maar nu niet meer.
:(