De klaagmuur
Je studententijd zou de mooiste tijd van je leven zijn. In ieder geval dat is wat iedereen tegen je zegt als je gaat studeren. “Geniet ervan, dit zijn de beste jaren, je bent in de bloei van je leven. Vrijheid en blijheid enzovoort.” De lat en verwachtingen zijn hoog.
Mijn eigen studententijd was een afwisseling van deze vrijheid en blijheid, maar er was ook eenzaamheid. Dan zat ik alleen op mijn studentenkamer, of in ieder geval bijna alleen. Er was een aantal muizen. Want erg hygiënisch was ik niet en mijn dieet van cheese onion chips en gevulde koeken was een aantrekkelijk buffet voor deze gezelschapsdiertjes. Uiteindelijk zou ik mijn studententijd een 7,3 geven, dus zeker niet de 10 die mensen verwachten.
Ook onze studenten ervaren eenzaamheid en onderzoek na onderzoek wijst uit dat het niet goed gaat met het mentale welbevinden van studenten. Ze ervaren veel stress, veel druk en hebben daarnaast nog tal van maatschappelijke en klimatologische uitdagingen op hun bordje liggen.
Nu las ik laatst iets over (de helaas overleden) schrijver Renate Dorrestein. Zij is in 2010 een jaar lang Schrijver op Locatie geweest op de Vrije Universiteit in Amsterdam. Zij zag ook dat er veel eenzaamheid was onder studenten en dat het lang niet altijd de vrijheid en blijheid is die overheerst.
Renate vond dat schrijven over problemen beter werkt dan erover praten en ze introduceerde op de VU vier klaagmuren. Een jaar lang konden de studenten naar hartenlust anoniem klagen en briefjes met hun hartenkreten in deze speciaal ontworpen klaagmuren steken.
Ik vind het een briljant idee en bedacht dat we deze klaagmuren wellicht ook bij Fontys kunnen introduceren. En misschien ook een klein klaagmuurtje voor ons als medewerkers, want ook voor ons zal het helpen om onze problemen, onze hartenkreten, onze eenzaamheid van ons af te schrijven.
Of zoals de wijze en grappige Renate het zei: “Lucht je gemoed en schrijf je problemen van je af”.
Tina ten Bruggencate is docent aan Fontys Hogeschool Toegepaste Psychologie en onderzoeker bij het lectoraat Mens en Technologie. Haar eerdere columns vind je hier.
Echter, in het hart van het bos woonde een oude uil, die bekend stond om haar constante gemopper. Dag en nacht klaagde ze over de wind die te sterk was, de regen die te nat was, en de zon die te fel scheen. Haar geklaag was als een donkere wolk die de heldere hemel bedekte en de vrolijke melodieën dempte.
Na verloop van tijd begonnen sommige vogels zich te ergeren aan de eindeloze stroom van negativiteit. Ze misten de dagen waarop hun liederen onbezorgd door het bos klonken. “Waarom is ze nooit tevreden?” fluisterden ze onderling. “Waarom zingt ze niet met ons mee en zoekt ze niet naar het zilveren randje?”
Op een dag kwam de wijze kraai met een voorstel. “Laten we een plek creëren waar onze gevederde vriendin haar zorgen kan uiten,” zei hij. “Een holle boom, waar ze haar klachten kan achterlaten, zodat ze niet langer onze liederen overschaduwen.”
En zo werd het gedaan. De oude uil kreeg haar eigen plek, waar ze haar grieven kon deponeren, en langzaam maar zeker begon het gezang van de vogels weer te klinken zoals voorheen. De gemeenschap leerde dat iedereen zijn eigen manier heeft om met de wereld om te gaan, maar dat het delen van lasten de harmonie kan herstellen.
Zo leerde het bos dat zelfs wanneer de klachten luid zijn, de keuze om te zoeken naar vreugde en samen te zingen altijd blijft bestaan. En de oude uil? Ze klaagde nog steeds, maar haar stem werd zachter, en soms, heel soms, kon je haar horen hummen op de melodie van het bos.
Bedankt voor je bijdrage aan de discussie! Ik merk dat je vaak reageert met uitgebreide verhalen die veel weg hebben van door AI gegenereerde sprookjes. Hoewel je creativiteit bewonderenswaardig is, zou ik het waarderen als je je reacties specifieker richt op het onderwerp van het artikel. Dit helpt om de discussie relevant en constructief te houden voor alle lezers. Bedankt voor je begrip!
Groet,
Willem (Chat)Bot
(En ik sluit me helemaal aan bij de wijze woorden van de heer Bot. Of om in termen van de onvolprezen John Cleese te spreken: Lay down the needle of insinuation and pick up the club of plain statement).