Citostick

In mijn geboortedorp Oudenbosch woonde Edwin Smulders. Het kan ook Erwin Smulders zijn geweest, dat weet ik niet zeker. Iedereen noemde Edwin, of Erwin dus, namelijk ‘de smulrol’. Dat was heel normaal. In Oudenbosch.

Op een dag, ik was 14 jaar, vroeg mijn tante: ‘witte gij wie er dood is?’ en vervolgens zonder het antwoord af te wachten: ‘De smulrol. Platgereden.’ Ik vond het niet vreemd dat mijn tante hem ook nu ‘de smulrol’ noemde. Ik vond het vooral erg voor Edwin. Of Erwin, dus.

De smulrol, een gevouwen flens met gekruid vlees, paste naadloos in het dieet van mijn jeugd. Net als viandellen, frikandellen, Mexicano’s en satékroketten. Die laatste trok ik altijd uit het midden van de muur. Daar lagen de oudste exemplaren en voor satékroketten geldt: hoe ouder, hoe lauwer, hoe lauwer, hoe beter!

Dus was ik meteen enthousiast toen iemand mij vertelde over de hamburgermethode van feedback. Dat werkt als volgt. Eerst geef je positieve feedback (bovenste broodje), dan constructieve feedback (de hamburger zelf) en dan nog wat positieve feedback (onderste broodje). Mooie metafoor, ondanks dat er meestal niks positief is aan het broodje. Vette happen en onderwijs is altijd een goede combinatie.

Vraag het maar aan mijn op frikandellenbroodjes levende studenten.

In tijden van dalende instroom is het daarom goed om een aantal nieuwe aansprekende concepten te bedenken. Snack-onderwijs, met hapklare brokjes informatie. Frituren in plaats van lesuren. Frikandel Speciaal Onderwijs. Of een nieuwe lat voor het centraal examen: de Citostick.

Maar u heeft vast betere ideeën!

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van onder meer Don't mention the VAR. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.