Cartoonificatie

Soms hebben studenten behoefte aan een lesje in doorzettingsvermogen. Dan wijs ik ze altijd op Road Runner. Doorzettingsvermogen, zeg ik dan, staat gelijk aan Wiley E. Coyote! Ga dat kijken! Maar onthoud: het is niet echt. Het is een cartoon. Loopvogels zeggen niet echt ‘Miep-Miep’. Wiley E. Coyote kan niet echt boven een ravijn rennen, tot stilstand kon komen, vallen, een aambeeld op zijn kop krijgen en toch weer opstaan.

Waarom ik dat erbij zeg? Voor de zekerheid! We lijken namelijk meer en meer in cartoons te geloven. Bij tennis, bijvoorbeeld, hebben ze een systeem met de naam Hawk-Eye. Goede naam, maar ze hadden het beter ‘Stevie Wonder’ kunnen noemen. Als er twijfel is over een bal, verschijnt een animatie op een scherm. Het publiek leeft mee, we zien de bal uit of in en dan wordt er geapplaudiseerd. Let op, we zien niet de echte bal. We zien een animatie. Toch vertrouwen we die blindelings.

Vandaar, Stevie Wonder.

Bij voetbal is het nog erger. Daar worden twee ‘stick figures’ aangekleed met wat gegenereerde beelden om te bewijzen dat bijvoorbeeld Xavi Simons een centimetertje buitenspel staat. Maar het poppetje lijkt helemaal niet op Xavi. Het poppetje is groter en kaal en dan toch opvoeren als bewijs op de vierkante centimeter. Wie gelooft dat?
Nou, wij.

Ik zeg, als we dan toch willen geloven in cartoons, laten we dan voortaan Road Runner en Wiley E. Coyote genereren. Kijk, Road Runner staat een centimeter buitenspel! 
Net zo (on)geloofwaardig maar wel stukken leuker.

Rens van der Vorst is technofilosoof, werkt bij Fontys hogescholen ICT en Engineering en is auteur van diverse boeken, waaronder Digitale Gremlins. Lees hier de eerdere columns die hij voor Bron schreef.